Friday, May 7, 2010

Απορώ και ντρέπομαι





Απορώ και ντρέπομαι, αναρωτιέμαι τι άλλο μας περιμένει ακόμα, και πάλι απορώ και δε σταματώ να ντρέπομαι.
Είναι αυτοί συμπολίτες μου; Αυτοί που δολοφονούν αθώους μέσα στη δουλειά τους;
Είναι αυτοί συμπολίτες μου; Αυτοί που ζητωκραυγάζουν όταν καίνε τους άλλους ζωντανούς;
Είναι αυτοί συμπολίτες μου; Αυτοί που καταστρέφουν μια δίκαιη ειρηνική διαδήλωση και αποπροσανατολίζουν από την ουσία;
Είναι αυτοί συμπολίτες μου, αυτοί που βάζουν το μαντήλι και την κουκούλα και σκορπούν το χάος, το φόβο, την καταστροφή, το θάνατο, χούλιγκαν χείριστοι, χειραγωγούμενοι και κατευθυνόμενοι. Όχι, δεν είστε αναρχικοί, οι αναρχικοί καταδικάζουν τη βία, όχι, ο Μπακούνιν δεν τα είπε έτσι..

Ή μήπως είναι οι άλλοι συμπολίτες μου; Αυτοί που λένε ξύλινα λόγια, καταδικάζουν στην αρχή και στη συνέχεια αρχίζουν πάλι να εξαπολύουν τις γνωστές, χιλιοειπωμένες κατηγορίες τους;
Είναι αυτοί οι πολιτικοί ταγοί που θα σώσουν τη χώρα; Αυτοί που πρώτοι έδωσαν το παράδειγμα της υποκρισίας, της λούφας, της ψευτιάς, του φαίνεσθαι αδιαφορώντας για το είναι.
Αυτοί που έκαναν ένα υδροκέφαλο κράτος, ένα υδροκέφαλο δημόσιο τομέα, ένα υδροκέφαλο τέρας που τελικά ετοιμάζεται να μας καταβροχθίσει.
Αυτοί που διόριζαν, έταζαν, νόμιζαν και νομίζουν ότι είναι κάτι ιδιαίτερο.

Ντρέπομαι που ψηφίζω από τα 18 τέτοιους υποκριτές...
Ντρέπομαι που σας ανέχομαι...
Ντρέπομαι που επιτρέπω στην πόλη μου κάθε λίγο να γίνεται πεδίο μάχης...
Ντρέπομαι που σας επιτρέπουμε να μας αποπροσανατολίζετε....
Ντρέπομαι που με κάνατε να σκέφτομαι να εγκαταλείψω τη χώρα μου...
Ντρέπομαι να λέω ότι είμαι Ελληνίδα....
Ντρέπομαι που φοβάμαι...
Ντρέπομαι για μένα και για τα παιδιά που μεγαλώνω σε αυτή τη μαυρίλα...


"Θα φτύσω στους τάφους σας" έγραφε ο αγαπημένος μου Μπορίς Βιαν. Εγώ ούτε αυτό δε θα κάνω, δε σας αξίζει ούτε το σάλιο μου...

Απλώς θα συνεχίσω να ντρέπομαι...
θα συνεχίσω να απορώ...
χωρίς ελπίδα
χωρίς ελπίδα
μόνο ντροπή
ντροπή και απορία