Saturday, December 31, 2011

Ο αφρός των ημερών ή κάνοντας μια σύντομη ανασκόπηση της ζωής μου...

Αυτές τις ημέρες άρχισα πάλι να ξανα-διαβάζω το βιβλίο του Μπορίς Βιάν " Ο αφρός των ημερών". Το είχα πρωτοδιαβάσει το 1984 και στην πρώτη του σελίδα στέκει με πλαγιαστά γράμματα από τυρκουάζ πένα η αφιέρωση:"Η πιο όμορφη ιστορία αγάπης για την αγάπη μου. Α. 4.10.84"...
Αποφάσισα λοιπόν να αποχαιρετήσω το 2011 με το βιβλίο αυτό στο χέρι και με τη βαθιά συνείδηση ότι όλα αυτά τα μεγάλα λόγια για αγάπη, πίστη, συντροφικότητα είναι συνήθως φληναφήματα και μωρολογίες, στην καλύτερη δε περίπτωση απλώς έπεα πτερόεντα.
Η χρονιά που φεύγει σήμερα ήταν ιδιαίτερα σημαδιακή για μένα. Κατάφερα μετά από ΠΟΛΛΑ χρόνια συμβιβασμών, συναισθηματικής ομηρίας, αποξένωσης από το πραγματικό μου εγώ και υποταγής στο απόλυτο ΕΓΩ του ΑΛΛΟΥ, να αντιδράσω, να φωνάξω, να απαιτήσω, να ελευθερωθώ.
Τι κρατώ λοιπόν από το 2011; Το απόλυτο αίσθημα υπερηφάνειας, αφού κατάφερα να κάνω την ανατροπή. Την ελπίδα να ξαναβρώ ολοκληρωτικά τα στοιχεία εκείνα που με καθόριζαν τόσο έντονα στο μακρινό παρελθόν μου και αφού τα ανακτήσω, να δουλέψω πάνω σε αυτά και να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Τα παιδιά μου, τους φίλους και τους συγγενείς που μου συμπαραστάθηκαν σε αυτή μου την προσπάθεια. Την απογοήτευση για το πόσο μικροί και λίγοι μπορεί να γίνουν οι άνθρωποι. Την υπόσχεση κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη.
Και κλείνω με το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου, γραμμένο από τον Βιαν το 1946: "Εκείνο που έχει σημασία στη ζωή είναι να κρίνει κανείς τα πάντα a priori. Φαίνεται, πραγματικά, ότι οι μάζες έχουν άδικο και τα άτομα έχουν πάντα δίκιο. Ας μη βιαστούμε ωστόσο να εξάγουμε κανόνες συμπεριφοράς από αυτό το αξίωμα: δεν είναι ανάγκη να διατυπώνουμε τους κανόνες για να τους ακολουθούμε. Δυο πράγματα υπάρχουν μόνο: ο έρωτας, κάθε λογής, και η μουσική...."

Μπορίς Βιάν - Ακόμα ένας

Ακόμα ένας
Μα χωρίς αιτία
Αφού οι μισοί
Ρωτάνε ό,τι ρωτούν κι οι άλλοι μισοί
Αφού τους απαντάνε με τα λόγια των άλλων
Τι άλλο πια κι εσύ να κάνεις
Παρά να γράφεις σαν τους άλλους
Και ν’ αμφιβάλλεις
Να επαναλαμβάνεις
Να ψάχνεις
Να ζητάς
Τίποτα να μη βρίσκεις
Ν’ αηδιάζεις
Και να λες
Σε τίποτα δε βγάζει
Θα ‘ταν καλύτερα να κέρδιζες τη ζωή σου
Μα τη ζωή μου εγώ την έχω, τη ζωή μου
Να την κερδίσω δεν υπάρχει ανάγκη
Πρόβλημα αυτό δεν είναι
Δεν είν’ εκεί το πρόβλημα
Προβλήματα θαρρώ είναι τα υπόλοιπα
Όμως τα έχουν όλα επισημάνει
Για όλα έχουν ρωτηθεί
Και για τα πιο ασήμαντα
Λοιπόν τι άλλο πια μου μένει
Έχουνε πάρει όλες τις λέξεις τις κατάλληλες
Όλες τις λέξεις τις ωραίες για να μιλήσεις
Τις αφρισμένες, τις ζεστές και τις μεγάλες
Τους ουρανούς, τ’ αστέρια, τα φωτάκια,
Τις άγριες, τις μαλακές σαν κύμα
Λυσσάνε, ροκανίζουνε κόκκινα βράχια
Γεμάτες με σκοτάδι και κραυγές
Γεμάτες αίμα κι αισθησιασμό
Γεμάτες με βουντούζες και ρουμπίνια
Λοιπόν εμένα τι μου μένει
Θα πρέπει να ρωτιέμαι αθόρυβα
Δίχως να γράφω δίχως να κοιμάμαι
Πρέπει να ψάχνω για λογαριασμό δικό μου
Και δίχως να το λέω, ούτε στο θυρωρό
Στο νάνο που κινιέται κάτω από τα πόδια μου
Ή στον παπά του συρταριού μου
Πρέπει να σκύβω μέσα μου
Χωρίς να παραστέκεται καμιά καλογριά
Σα χωροφύλακας να ορμήσει να μ’ αρπάξει
Και να μου μπήξει ένα μαχαίρι αλειμμένο βαζελίνη
Πρέπει να χώσω ένα μίσχο στα ρουθούνια
Την ουραιμία να εμποδίζει του εγκεφάλου
Να βλέπω οι λέξεις μου να τρέχουν
Όλοι τους έχουν αναρωτηθεί
Δεν έχω πια δικαίωμα να μιλάω
Έχουνε πάρει τα ωραία και τα λαμπρά
Όλα τους τώρα βρίσκονται ψηλά
Εκεί που είναι θρονιασμένοι οι ποιητές
Με λύρες αυτοκίνητες
Με λύρες ατμοκίνητες
Με λύρες σαν αλέτρια
Και Πήγασους από αντιδραστήρες
Δεν έχω θέμα πια
Κι οι λέξεις που μου μένουν είναι ανούσιες
Βλακώδεις λέξεις άνοστες
Έχω το εγώ, αυτός, αυτή, αυτές
Έχω το του, ποιος, ποιο και τι
Τι να ‘ναι, κείνος, κείνη, αυτοί, εμείς, εσείς και ούτε
Πώς θέλετε να γράψω ποίημα
Με τέτοιες λέξεις;
Ε, λοιπόν, ας είναι, δε θα γράψω.

Friday, August 12, 2011

Piensa en mi / σκέψου εμένα

από την ταινία του Pedro Almodovar - Tacones Lejanos (high heels)

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ


Αν έχεις πόνο βαθύ,
σκέψου εμένα…
Αν θέλεις να κλάψεις,
σκέψου εμένα…
Μη βλέπεις που λατρεύω,
τη θεϊκή σου μορφή…
το παιδικό σου στόμα,
το τόσο νεανικό,
που μ’ έμαθε ν’ αμαρτάνω.

Σκέψου εμένα,
όταν θα υποφέρεις…
όταν κλαίς…
ξανά σκέψου εμένα.
Όποτε θέλεις πάρε μου τη ζωή…
Δεν τη θέλω, καθόλου…
καθόλου χωρίς εσένα!

Σκέψου εμένα,
όταν θα υποφέρεις…
όταν κλαίς…
ξανά σκέψου εμένα.
Όποτε θέλεις πάρε μου τη ζωή…
Δεν τη θέλω, καθόλου…
καθόλου χωρίς εσένα!

και οι ισπανικοί στίχοι....

Si tienes un hondo pesar
piensa en mi
si tienes ganas de llorar
piensa en mi
ya vez que venero
tu imagen divina
tu parvula boca
que siendo tan niña
me enseño a pecar.

Piensa en mi
cuando beses
cuando llores
tambien piensa en mi
cuando quieras quitarme la vida
no la quiero, para nada
para nada me sirve sin ti.

Piensa en mi
cuando beses
cuando llores
tambien piensa en mi
cuando quieras quitarme la vida
no la quiero, para nada
para nada me sirve sin ti.

Monday, August 8, 2011

Liebes-Lied

Wie soll ich meine Seele halten, daß
sie nicht an deine rührt? Wie soll ich sie
hinheben über dich zu andern Dingen?
Ach gerne möcht ich sie bei irgendwas
Verlorenem im Dunkeln unterbringen
an einer fremden stillen Stelle, die
nicht weiterschwingt, wenn deine Tiefen schwingen.
Doch alles, was uns anrührt, dich und mich,
nimmt uns zusammen wie ein Bogenstrich,
der aus zwei Saiten eine Stimme zieht.
Auf welches Intrument sind wir gespannt?
Und welcher Geiger hat uns in der Hand?
O süßes Lied.

(Rainer Maria Rilke)

Thursday, August 4, 2011

Στο δρόμο...

"Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριώνται ή δεν λένε κοινότυπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά..." λέει ο Σαλ Πάρανταϊζ, ο αφηγητής του "On the road" του Jack Kerouac. Αυτή ακριβώς η στάση ζωής, η απόλυτη προσήλωση στο τώρα, στο θέλω αλλά και στο μπορώ, μπορώ γιατί θέλω και δεν αφήνω τίποτα να με παρεκκλίνει από την προσήλωσή μου αυτή, φαντάζει στα μάτια μου μονόδρομος. Οι μικρότητες, τα δήθεν, η υποκρισία, τα προκαλυμμένα λόγια, το "λέω άλλο, μα κάτι διαφορετικό εννοώ" έχουν εξοστρακιστεί μακριά από μένα στο απόλυτο διηνεκές. Δεν έχουν θέση στη δικιά μου σύντομη ζωή, σε αυτό το φευγαλέο πέρασμα, στην εφήμερη παρουσία μου. Όσοι λοιπόν τρελαίνονται να σωθούν και καίγονται από τον πόθο της ζωής, ας είναι συνοδοιπόροι μου στο ταξίδι αυτό. Άντε και αυτοί που χασμουριώνται από έλλειψη οξυγόνου ή από πραγματική σωματική κούραση. Οι άλλοι που βαριούνται, οι αγνώμονες, οι συναισθηματικά νάνοι, οι δήθεν που αναλώνονται στα περιττά, ας πάνε στο καλό...

ΤΟ ΤΑΒΛΙ

Η ζωή είναι γεματή ζαριές. Η μια είναι ασσόδυο κι η άλλη εξάρες.

Αυτό όμως που συχνά ξεχνάμε, είναι ότι καμιά φορά και ένα ασσόδυο είναι πολυτιμότερο από τα πολυπόθητα διπλά μεγάλα νούμερα. Και επίσης όταν είμαστε μεγάλοι ταβλαδόροι, τείνουμε να ξεχάσουμε το βασικό κανόνα του παιχνιδιού:όσο τεχνίτες και αν είμαστε, όσο καλή τακτική κι αν ακολουθούμε, υπάρχει πάντα ο αστάθμητος παράγοντας της δικιάς μας τύχης αλλά και της τύχης του αντιπάλου.

Σήμερα λοιπόν μου ήρθε μια κωλοζαριά... αλλά δεν το βάζω κάτω. Δε θα αφήσω κανέναν να νομίσει ότι το παιχνίδι χάθηκε. Θα συνεχίσω να μελετάω τις κινήσεις μου, να φυσάω τα ζάρια μου και να ελπίζω ότι η τύχη δε βοηθά μόνο τους τολμηρούς, αλλά και τους έχοντες εν τέλει δίκιο.

Wednesday, May 18, 2011

Lied Vom Kindsein


Als das Kind Kind war,
ging es mit hängenden Armen,
wollte der Bach sei ein Fluß,
der Fluß sei ein Strom,
und diese Pfütze das Meer.

Als das Kind Kind war,
wußte es nicht, daß es Kind war,
alles war ihm beseelt,
und alle Seelen waren eins.

Als das Kind Kind war,
hatte es von nichts eine Meinung,
hatte keine Gewohnheit,
saß oft im Schneidersitz,
lief aus dem Stand,
hatte einen Wirbel im Haar
und machte kein Gesicht beim fotografieren.

Als das Kind Kind war,
war es die Zeit der folgenden Fragen:
Warum bin ich ich und warum nicht du?
Warum bin ich hier und warum nicht dort?
Wann begann die Zeit und wo endet der Raum?
Ist das Leben unter der Sonne nicht bloß ein Traum?
Ist was ich sehe und höre und rieche
nicht bloß der Schein einer Welt vor der Welt?
Gibt es tatsächlich das Böse und Leute,
die wirklich die Bösen sind?
Wie kann es sein, daß ich, der ich bin,
bevor ich wurde, nicht war,
und daß einmal ich, der ich bin,
nicht mehr der ich bin, sein werde?

Als das Kind Kind war,
würgte es am Spinat, an den Erbsen, am Milchreis,
und am gedünsteten Blumenkohl.
und ißt jetzt das alles und nicht nur zur Not.

Als das Kind Kind war,
erwachte es einmal in einem fremden Bett
und jetzt immer wieder,
erschienen ihm viele Menschen schön
und jetzt nur noch im Glücksfall,
stellte es sich klar ein Paradies vor
und kann es jetzt höchstens ahnen,
konnte es sich Nichts nicht denken
und schaudert heute davor.

Als das Kind Kind war,
spielte es mit Begeisterung
und jetzt, so ganz bei der Sache wie damals, nur noch,
wenn diese Sache seine Arbeit ist.

Als das Kind Kind war,
genügten ihm als Nahrung Apfel, Brot,
und so ist es immer noch.

Als das Kind Kind war,
fielen ihm die Beeren wie nur Beeren in die Hand
und jetzt immer noch,
machten ihm die frischen Walnüsse eine rauhe Zunge
und jetzt immer noch,
hatte es auf jedem Berg
die Sehnsucht nach dem immer höheren Berg,
und in jeder Stadt
die Sehnsucht nach der noch größeren Stadt,
und das ist immer noch so,
griff im Wipfel eines Baums nach dem Kirschen in einem Hochgefühl
wie auch heute noch,
eine Scheu vor jedem Fremden
und hat sie immer noch,
wartete es auf den ersten Schnee,
und wartet so immer noch.

Als das Kind Kind war,
warf es einen Stock als Lanze gegen den Baum,
und sie zittert da heute noch.

von Peter Handke

Saturday, May 7, 2011

Συγνώμη

Συγνώμη στο υποτιθέμενο μπλογκ μου που το έχω εγκαταλείψει τόσους μήνες (ή μήπως χρόνια)...
Συγνώμη στο μυθιστόρημα που προσπαθώ να ολοκληρώσω εδώ και μια τριετία και να αποκτήσω και εγώ τον τίτλο της πρωτοεμφανιζόμενης συγγραφέως...
Συγνώμη στις φίλες μου που δεν τις βλέπω τόσο συχνά όσο θα ήθελα...
Συγνώμη σε όσους έχω πληγώσει ηθελημένα ή άθελα...
Συγνώμη στον εαυτό μου που δεν εκπλήρωσα όλα αυτά τα νεανικά όνειρά μου...