Friday, August 12, 2011

Piensa en mi / σκέψου εμένα

από την ταινία του Pedro Almodovar - Tacones Lejanos (high heels)

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ


Αν έχεις πόνο βαθύ,
σκέψου εμένα…
Αν θέλεις να κλάψεις,
σκέψου εμένα…
Μη βλέπεις που λατρεύω,
τη θεϊκή σου μορφή…
το παιδικό σου στόμα,
το τόσο νεανικό,
που μ’ έμαθε ν’ αμαρτάνω.

Σκέψου εμένα,
όταν θα υποφέρεις…
όταν κλαίς…
ξανά σκέψου εμένα.
Όποτε θέλεις πάρε μου τη ζωή…
Δεν τη θέλω, καθόλου…
καθόλου χωρίς εσένα!

Σκέψου εμένα,
όταν θα υποφέρεις…
όταν κλαίς…
ξανά σκέψου εμένα.
Όποτε θέλεις πάρε μου τη ζωή…
Δεν τη θέλω, καθόλου…
καθόλου χωρίς εσένα!

και οι ισπανικοί στίχοι....

Si tienes un hondo pesar
piensa en mi
si tienes ganas de llorar
piensa en mi
ya vez que venero
tu imagen divina
tu parvula boca
que siendo tan niña
me enseño a pecar.

Piensa en mi
cuando beses
cuando llores
tambien piensa en mi
cuando quieras quitarme la vida
no la quiero, para nada
para nada me sirve sin ti.

Piensa en mi
cuando beses
cuando llores
tambien piensa en mi
cuando quieras quitarme la vida
no la quiero, para nada
para nada me sirve sin ti.

Monday, August 8, 2011

Liebes-Lied

Wie soll ich meine Seele halten, daß
sie nicht an deine rührt? Wie soll ich sie
hinheben über dich zu andern Dingen?
Ach gerne möcht ich sie bei irgendwas
Verlorenem im Dunkeln unterbringen
an einer fremden stillen Stelle, die
nicht weiterschwingt, wenn deine Tiefen schwingen.
Doch alles, was uns anrührt, dich und mich,
nimmt uns zusammen wie ein Bogenstrich,
der aus zwei Saiten eine Stimme zieht.
Auf welches Intrument sind wir gespannt?
Und welcher Geiger hat uns in der Hand?
O süßes Lied.

(Rainer Maria Rilke)

Thursday, August 4, 2011

Στο δρόμο...

"Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριώνται ή δεν λένε κοινότυπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά..." λέει ο Σαλ Πάρανταϊζ, ο αφηγητής του "On the road" του Jack Kerouac. Αυτή ακριβώς η στάση ζωής, η απόλυτη προσήλωση στο τώρα, στο θέλω αλλά και στο μπορώ, μπορώ γιατί θέλω και δεν αφήνω τίποτα να με παρεκκλίνει από την προσήλωσή μου αυτή, φαντάζει στα μάτια μου μονόδρομος. Οι μικρότητες, τα δήθεν, η υποκρισία, τα προκαλυμμένα λόγια, το "λέω άλλο, μα κάτι διαφορετικό εννοώ" έχουν εξοστρακιστεί μακριά από μένα στο απόλυτο διηνεκές. Δεν έχουν θέση στη δικιά μου σύντομη ζωή, σε αυτό το φευγαλέο πέρασμα, στην εφήμερη παρουσία μου. Όσοι λοιπόν τρελαίνονται να σωθούν και καίγονται από τον πόθο της ζωής, ας είναι συνοδοιπόροι μου στο ταξίδι αυτό. Άντε και αυτοί που χασμουριώνται από έλλειψη οξυγόνου ή από πραγματική σωματική κούραση. Οι άλλοι που βαριούνται, οι αγνώμονες, οι συναισθηματικά νάνοι, οι δήθεν που αναλώνονται στα περιττά, ας πάνε στο καλό...

ΤΟ ΤΑΒΛΙ

Η ζωή είναι γεματή ζαριές. Η μια είναι ασσόδυο κι η άλλη εξάρες.

Αυτό όμως που συχνά ξεχνάμε, είναι ότι καμιά φορά και ένα ασσόδυο είναι πολυτιμότερο από τα πολυπόθητα διπλά μεγάλα νούμερα. Και επίσης όταν είμαστε μεγάλοι ταβλαδόροι, τείνουμε να ξεχάσουμε το βασικό κανόνα του παιχνιδιού:όσο τεχνίτες και αν είμαστε, όσο καλή τακτική κι αν ακολουθούμε, υπάρχει πάντα ο αστάθμητος παράγοντας της δικιάς μας τύχης αλλά και της τύχης του αντιπάλου.

Σήμερα λοιπόν μου ήρθε μια κωλοζαριά... αλλά δεν το βάζω κάτω. Δε θα αφήσω κανέναν να νομίσει ότι το παιχνίδι χάθηκε. Θα συνεχίσω να μελετάω τις κινήσεις μου, να φυσάω τα ζάρια μου και να ελπίζω ότι η τύχη δε βοηθά μόνο τους τολμηρούς, αλλά και τους έχοντες εν τέλει δίκιο.