Thursday, December 31, 2015

Λες;

Είναι εκείνη η ώρα που κάνεις τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε.
Που βάζεις στόχους (;) για την χρονιά που έρχεται,
στόχους που η ζωή σε έχει μάθει ότι συνήθως δεν πραγματοποιούνται ποτέ.

Μια ζεστή κούπα τσάι μήλο με κανέλλα,
το τζάκι αναμμένο,
αγαπημένη μουσική να παίζει,
φώτα χαμηλά,
διάθεση ψηλά,
μια αχνάδα ελπίδας ξεπηδάει από τις καυτές στάχτες, ξεχασμένη από δεκαετίες ανέμελες,
μια ελπίδα ότι μπορεί και να καταφέρεις να την αδράξεις  τη μέρα,
να την ρουφήξεις επιτέλους αυτή την πουτάνα τη ζωή που για χρόνια σε κορόιδευε κατάμουτρα,
να ξαναβρείς τη χαμένη αθωότητα,
να ανακαλύψεις νέες αχαρτογράφητες ατραπούς,
μονοπάτια επιτέλους συντροφικά.
Κανένας στόχος λοιπόν για αυτή τη νέα χρονιά που ανατέλλει σε λίγες ώρες.
Μόνο μια ελπίδα.



Tuesday, December 22, 2015

Purple rain

Βράδυ Τρίτης, στην τηλεόραση εμφανίζεται ο αγαπημένος από τα παλιά και πάντα ιδιόρρυθμος Prince  τραγουδώντας:

"I never meant to cause you any sorrow
I never meant to cause you any pain
I only wanted one time to see you laughing
I only want to see you laughing in the purple rain..."

και συνειδητοποιώ ότι μιλά για μια αγάπη αγνή,
αγάπη άδολη,
μια αγάπη καθόλου εγωιστική...
Μόνο το γέλιο της ήθελε να ακούσει,
όχι να της προκαλέσει πόνο,
ποτέ δεν επιθύμησε να είναι   ο εραστής του σαββατοκύριακου,
αλλά ο φίλος, ο άνθρωπός της. 

Αφελές;
Τετριμμένο;
Όχι.
Απλώς εμείς οι άνθρωποι διακατεχόμεθα μονίμως από ένα φόβο,
το φόβο της αποτυχίας,
το φόβο της συντροφικότητας,
το φόβο του εαυτού μας.

Και πώς αντιδρούμε, όταν κάποιος  θέλει μόνο να μας δει να γελάμε κάτω από την μενεξεδιά βροχή; Απλά. Χωρίς υστεροβουλία.

Συνήθως κρυβόμαστε.
Φεύγουμε.
Εξαφανιζόμαστε.

Και μετά από μήνες,
μετά από χρόνια,
μετά από αιώνες
συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε πώς θα ήταν η ζωή μας,
αν είχαμε απλώσει το χέρι μας
και είχαμε περπατήσει δίπλα δίπλα κάτω από την μενεξεδιά βροχή.

Purple rain...


https://www.youtube.com/watch?v=F8BMm6Jn6oU

Monday, December 21, 2015

Μόνο γιατί μ' ἀγάπησες

Δέν τραγουδῶ, παρά γιατί μ' ἀγάπησες
στά περασμένα χρόνια.
Καί σέ ἥλιο, σέ καλοκαιριοῦ προμάντεμα
καί σέ βροχή, σέ χιόνια,
δέν τραγουδῶ παρά γιατί μ' ἀγάπησες.
Μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου
μιά νύχτα καί μέ φίλησες στό στόμα,
μόνο γι' αὐτό εἶμαι ὡραία σάν κρίνο ὁλάνοιχτο
κι ἔχω ἕνα ρῖγος στήν ψυχή μου ἀκόμα,
μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου.
Μόνο γιατί τά μάτια σου μέ κύτταξαν
μέ τήν ψυχή στό βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα τό ὑπέρτατο
τῆς ὕπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τά μάτια σου μέ κύτταξαν.
Μόνο γιατί μ' ἀγάπησες γεννήθηκα
γι' αὐτό ἡ ζωή μου ἐδόθη
στήν ἄχαρη ζωή τήν ἀνεκπλήρωτη
μένα ἡ ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' ἀγάπησες γεννήθηκα.
Μονάχα γιατί τόσο ὡραῖα μ' ἀγάπησες
ἔζησα, νά πληθαίνω
τά ὀνείρατά σου, ὡραῖε, πού βασίλεψες
κι ἔτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ὡραῖα μ' ἀγάπησες

(Μαρία Πολυδούρη, Οἱ τρίλιες πού σβήνουν, 1928)


* Το κείμενο παρατίθεται εδώ, όπως ανθολογείται από τον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη (Η Χαμηλή φωνή, Νεφέλη, 1990).


Sunday, December 20, 2015

ἄσπετος γαλήνη

 Ζεις μηχανικά.... ξεχνάς, παραμιλάς, φοβάσαι, σηκώνεσαι, προχωράς, κοιτάς πίσω και αναρωτιέσαι, καθημερινά συνομιλείς με τις τύψεις και τις αγωνίες σου, ξανασηκώνεσαι, προσπαθείς, κουράζεσαι, παραιτείσαι... 

Ώσπου έτσι, ξαφνικά,  όλα ανατρέπονται με έναν απόλυτα φυσιολογικό τρόπο. Χωρίς καμιά προσπάθεια, χωρίς αγωνία, κάθεσαι στο τιμόνι της ζωής σου και αφήνεις να σε οδηγήσει σε δρόμους ανεξερεύνητους, σε ταξίδια μακρινά, σε στιγμές μοναδικές.

Και τότε σε κατακλύζει μια "άσπετος γαλήνη", γαλήνη ανείπωτη, απερίγραπτα μεγάλη.

Και δεν επιτρέπεις  στις αγωνίες  να σε ξαναπλησιάσουν, γιατί ξέρεις ότι δεν πορεύεσαι πια μόνος.

Και δεν παραιτείσαι, γιατί νιώθεις ότι η ζωή χαμογελά επιτέλους και σε σένα.

Και αφήνεις τις τύψεις πίσω σου, κλεισμένες στο ερμάρι που τους αξίζει, στο ερμάρι του παρελθόντος.

Και δεν παραμιλάς. 

Και δεν φοβάσαι.

Παρά προχωρείς γεμάτος με τούτη την ανείπωτη, πρωτόγνωρη, λησμονημένη γαλήνη.

Βυθίζεις τα πέλματά σου στην άμμο.

Και νιώθεις το κύμα να σε χαϊδεύει.

Γελάς δυνατά.

Γελάς ειλικρινά.

Αγαπάς.

Είσαι ζωντανός.



 

Saturday, December 19, 2015

How long is forever?


Alice: How long is forever?
White Rabbit: Sometimes, just one second.

 Lewis Carroll, Alice in Wonderland