Thursday, June 16, 2016

καλό ταξίδι

Όταν προτιμάς να κρύβεσαι πίσω από μια βαριά πανοπλία, ξέρεις ότι δεν θα μπορέσει να σε αγγίξει τίποτα. Νιώθεις άτρωτος. Νιώθεις προστατευμένος.
Ναι, ξέρεις ότι δεν απομακρύνεις μόνο τους κινδύνους, αλλά και κάθε προσπάθεια των άλλων να σε αγγίξουν. Να σου πιάσουν το χέρι. Να σου χαϊδέψουν το μάγουλο. Ναι, είσαι αποφασισμένος να τα χάσεις όλα αυτά, για να μην (ξανα)πληγωθείς.
Αυτό όμως που ΔΕΝ συνειδητοποιείς είναι ότι, μέσα από το βαρύ μέταλλο της πανοπλίας, δεν σε φτάνει ούτε το φως του ήλιου ούτε η ζεστασιά του. Και μαραζώνεις καθημερινά, συρρικνώνεσαι, φθίνεις και τελικά θα μείνεις, εκτός από μονάχος κι έρημος (αυτό άλλωστε εσύ το επέλεξες), αφυδατωμένος από τους χυμούς της ζωής, μια μούμια που περπατά, χλωμός κι ασθενικός.
Και περιμένεις να έρθει η ημέρα που θα ανακηρυχτείς κι επισήμως νεκρός.
Γιατί στην πραγματικότητα έχεις πεθάνει προ πολλού.
Εγκλωβισμένος στα πρέπει σου.
Πότε γέλασες τελευταία φορά;
Πότε έκλαψες;
Πότε το έσκασες μέσα στη νύχτα από το σπίτι, για να κολυμπήσεις σε βαθιά νερά;
Πότε ερωτεύτηκες;
Μάλλον ποτέ δεν έζησες το παραμικρό από αυτά.
Τι να σε συμβουλέψω εγώ;
Δεν έχει κανένα νόημα.
 Ο καθένας μας χαράζει τη δικιά του πορεία, κάνει τις δικές του επιλογές και πληρώνει τα δικά του λάθη.
Κανείς δεν γλιτώνει.
Και κανείς δεν μπορεί να γλιτώσει τον άλλον.

Friday, May 6, 2016

Γυναικείες απορίες ή γιατί οι άντρες επιλέγουν τον αγοραίο έρωτα

-->
Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς μπορούν οι άντρες να επιλέγουν τον αγοραίο έρωτα. 

Για μένα η επιλογή ήταν πάντα απλή: ή συναινετικό σεξ, γιατί γουστάρουν και οι δυο ή αλλιώς ο καθένας καλύπτει τις ανάγκες μόνος του. 

Δεν μπορούσα να το καταλάβω, όταν άκουγα συμμαθητές μου στη μακρινή δεκαετία του ’80 να συζητούν για το πού θα πάνε ή να περηφανεύονται για το πώς πέρασαν. 
Δεν μπορούσα να το καταλάβω, όταν σοβαροί φοιτητές προσπαθούσαν να με πείσουν ότι είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό, ότι είναι καθαρά αντρική διασκέδαση – ασχέτως αν οι φιλενάδες τους  (γιατί, ναι, είχαν και από δαύτες!) θα τους έπαιρναν με το τηγάνι στην οδό Φυλής, αν μάθαιναν τα χούγια τους. Δεν μπορούσα ούτε να καταλάβω, γιατί ένας επιτυχημένος διαζευγμένος επιλέγει το σεξ με μια ιερόδουλη, ακόμα κι αν έχει ξεμείνει για κάμποσο καιρό χωρίς σύντροφο. 

Το πιο ξεκαρδιστικό βέβαια σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις ήταν ότι οι άντρες αυτοί, έστω και μια φορά, πίστεψαν ότι οι εργάτριες του σεξ που τους εξυπηρετούσαν, ευχαριστιόντουσαν και οι ίδιες τη σεξουαλική πράξη και ότι εκείνοι ήταν οι καλύτεροι, πιο προικισμένοι, πιο χαρισματικοί εραστές που είχαν περάσει από το επαγγελματικό τους κρεβάτι. Παιδιά, ώπα, όλα έχουν ένα όριο..... 

Δεν ήταν πουριτανισμός αυτό που με απωθούσε στη «διασκέδαση» αυτή. Δεν ήταν δήθεν ηθικά ψευδοδιλήμματα. Άλλωστε πάντα (ή σχεδόν πάντα έστω) μπορούσα να κατανοήσω ότι κάποιος, ακόμη κι αν δεν έχει ιδιαίτερα προβλήματα στη σχέση του, δεν διαπράττει κάποιο φοβερό έγκλημα πηγαίνοντας ένα βράδυ με κάποια άγνωστη, γνωστή (αδιάφορο) ως κατάληξη κάποιας τρελής βραδιάς σε ένα μπαρ.

Γιατί σε αυτή την περίπτωση είναι  αυτό που περιέγραψα πιο πάνω: συναινετικό σεξ όπου το θέλουν και οι δυο. Και το θέλουν οι ίδιοι, όχι για τα φράγκα, όχι γιατί πιέζει ο νταβατζής, όχι γιατί πρέπει να πληρωθεί η δόση του αυτοκινήτου, όχι γιατί η πουτάνα η ζωή την έριξε στο αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου. 

Το ίδιο ακατονόητο βέβαια μου φαινόταν επίσης πώς μπορεί ένας ώριμος (έως και σταφιδιασμένος) νοήμων με φράγκα να πιστέψει ότι τον έχει πραγματικά ερωτευτεί το  απόλυτο «πλάσμα» που τελικά το μόνο που έχει στο μυαλό είναι να βάλει στο χέρι τα λεφτά του.

Το σεξ για μένα είναι είτε έκφραση του έρωτα, οπότε και βρίσκει την πιο υπέροχη και ολοκληρωμένη μορφή του, είτε έστω απλή σαρκική διασκέδαση χωρίς όμως καμία μορφή συνδιαλλαγής ή συναλλαγής.
  
Αφορμή για όλα αυτά που γράφω σήμερα στάθηκε η ανάγνωση της επιστολής που απηύθυνε μια πρώην «εργάτρια του σεξ» στους άνδρες – πελάτες της. Η Tanja Rahm, σήμερα 35 χρονών, εργαζόταν ως πόρνη στη Δανία για τρία χρόνια, από τα 20 μέχρι τα 23 της. Τότε εγκατέλειψε την πορνεία, για να γίνει σεξoλόγος και θεραπεύτρια. Η επιστολή της δημοσιεύεται στο βιβλίο Prostitution Narratives -Ιστορίες επιβίωσης στο εμπόριο του σεξ (των Caroline Norma και Melinda Tankard Reist). Καλό είναι να την διαβάσουν όλοι εκείνοι που μασάνε την καραμέλα της οικειοθελούς πορνείας. Άλλωστε η επιστολή είναι αρκετά light, δεν αναφέρει δηλαδή τίποτα για την βία, την κακοποίηση, τα αρρωστημένα βίτσια ή τους βιασμούς που υφίστανται οι πόρνες από προαγωγούς και πελάτες.

 Ακολουθεί η επιστολή και προτείνω – ειδικά εάν είστε άντρες και μάλιστα έχετε υπάρξει κάποια στιγμή στη ζωή σας πελάτες του σεξ – να την διαβάσετε και μακάρι να προβληματιστείτε...

«Αγαπητέ, πελάτη του σεξ,
αν θεωρείς ότι εγώ ένιωσα έλξη προς εσένα, τότε κάνεις τρομερό λάθος. Δεν είχα ποτέ καμία επιθυμία να πάω στη δουλειά, ούτε μια φορά. Το μόνο πράγμα στο μυαλό μου, ήταν να βγάλω λεφτά και γρήγορα. Μην μπερδέψεις το γεγονός, ότι επειδή είναι εύκολα λεφτά, ήταν πάντα εύκολα για μένα. Γρήγορα ναι. Γιατί γρήγορα έμαθα ότι τα "κόλπα" που σου έκανα για να "ολοκληρώνεις" γρήγορα, τα έκανα μόνο και μόνο για να τελειώσουμε και να φύγεις από πάνω μου όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Κι όχι, δε με ερέθισες ποτέ κατά τη διάρκεια της πράξης. Ήμουν μια τέλεια ηθοποιός. Για χρόνια, είχα την ευκαιρία να εξασκούμαι στο να μη σκέφτομαι τίποτα. Οι σκέψεις μου, όσο ήμασταν μαζί, ήταν αλλού. Κάπου, όπου δεν μπορούσες να μου κλέβεις τον αυτοσεβασμό…
Αν πιστεύεις ότι μου κάνεις χάρη που με πληρώνεις για 30 λεπτά ή μια ώρα, τότε κάνεις λάθος. Θα προτιμούσα να γινόταν όλο αυτό, πολύ πιο γρήγορα. Όταν θέλεις να μου το παίξεις σωτήρας, ρωτώντας με τι γυρεύει ένα τόσο όμορφο κορίτσι σε ένα τέτοιο μέρος, χάνεις το φωτοστέφανο σου όταν μου ζητάς να ξαπλώσω και βάζεις όλη σου τη δύναμη πάνω στο σώμα μου.
Αν νομίζεις πως χάρη στον ανδρισμό σου, μπορείς να με φέρεις στη κορύφωση, να ξέρεις ότι προσποιούμαι. Θα μπορούσα να κερδίσω χρυσό μετάλλιο στην προσποίηση. Προσποιούμαι τόσο καλά, που ο ρεσεψιονίστ, πέφτει από την καρέκλα του από τα γέλια. Τι περίμενες; Είσαι ο νούμερο πέντε, ή ο έκτος ή όγδοος εκείνη την ημέρα.
Νομίζεις ότι ερεθίζομαι, σωματικά ή πνευματικά, με το να κάνω σεξ με άντρες που δεν επιλέγω εγώ η ίδια; Ούτε καν. Τα γεννητικά μου όργανα έχουν "καεί" από τα προφυλακτικά και τα λιπαντικά.  Και κουράστηκα. Κουράστηκα τόσο, που συχνά πρέπει να είμαι προσεκτική όταν κλείνω τα μάτια για να μην αποκοιμηθώ, ενώ συνεχίζω και "συμμετέχω" στην ερωτική πράξη.
Αν νομίζεις ότι με πληρώνεις για να ακούω τις ψιλοκουβέντες σου, τότε ξανασκέψου το. Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για τις δικαιολογίες σου. Δεν με ενδιαφέρει αν με τη γυναίκα σου δεν κάνετε σεξ. Όταν πιστεύεις ότι σε συμπονώ και σε κατανοώ, τότε σίγουρα είναι ψέμα. Δε νιώθω παρά περιφρόνηση για σένα.
Όταν υμνείς εμένα και το σώμα μου, ή τις σεξουαλικές μου ικανότητες, απλά είναι σαν να κάνεις εμετό πάνω μου. Δε βλέπεις τον  άνθρωπο πίσω από τη μάσκα… Στην πραγματικότητα, δε λες ποτέ εκείνες τις σκέψεις που θέλω να ακούσω. Αντίθετα, λες αυτά που εσύ έχεις ανάγκη να ακούσεις. Λες, προκειμένου να διατηρήσεις την αυταπάτη, και σταματάς να σκέφτεσαι πώς κατέληξα εδώ, όταν ήμουν μόλις 20 ετών. Βασικά, δεν σε ενδιαφέρει καθόλου. Γιατί έχεις μόνο ένα στόχο- να δείξεις τη δύναμή σου, πληρώνοντας με για να χρησιμοποιήσεις το σώμα μου για ευχαρίστηση.
Και όχι, δεν πηγαίνω σπίτι όταν εσύ τελειώνεις. Εγώ, συνεχίζω να εργάζομαι, λέγοντας στον επόμενο πελάτη ακριβώς την ίδια ιστορία που θέλει να ακούσει. Είστε τόσο απορροφημένοι από τη λαγνεία σας…
Όταν αγοράζεις το σεξ, αυτό λέει πολλά για σένα, για την ανθρωπιά σου, για τη σεξουαλικότητά σου. Για μένα, είναι αδυναμία. Η πορνεία υπάρχει γιατί είσαι μισογύνης και γιατί ενδιαφέρεσαι για τις σεξουαλικές σου ανάγκες. Σε λυπάμαι, ειλικρινά, επειδή νομίζεις ότι το σεξ είναι να εκσπερματώνεις μέσα στον κόλπο μιας ξένης.
Είχα πολλές εμπειρίες ως ιερόδουλη. Με ώθησε ώστε να γράψω αυτό το γράμμα σε σένα. Εσύ, φυσικά, περνιέσαι για ένας από τους καλούς πελάτες. Αλλά δεν υπάρχουν καλοί πελάτες…
Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Tanja Rahm
»




[Πηγή επιστολής: http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG9822 , ανακτήθηκε στις 05.05.2016]

Thursday, April 14, 2016

Russian poems I love

Confession

I love you, - though I rage anew
And struggle in vain, distressed,
And at your feet, I now confess
This foolishness to you!
This ill befits my age, and I…
Should know: enough’s enough!
But all the symptoms here imply
That I am plagued with love:
Without you near, - I’m feeling bored;
With you, - I feel estranged now;
But I can’t speak a single word
Of how I love you, angel!
When, from the living room, I hear
Your girlish laughter in the distance,
Or when I see you walking near,
I lose my mind that very instant.
You’ll smile – and my joy is real;
You’ll turn away – I pine;
And my reward for this ordeal –
Your pale-white hand in mine.
When by the lace frame, full of care,
You’re bending carelessly, your hair
Hangs low, your eyes are mild –
I marvel at you, but don’t dare
To say a word, as though a child!
Shall I confess what plagues soul
What brings me jealousy and worry,
When you are going for a stroll,
When weather’s foul and stormy?
When you are all alone and crying,
And when we talk till morning light,
And when the speedy carriage’s flying,
When the piano plays at night?
I only ask for your compassion.
Alina! I can’t ask for love.
Throughout this life, I’ve sinned enough,
To not be worthy of your passion.
But try to feign it! I’m naïve.
That gaze beguiles me, believe me!
Ah, it’s so easy to deceive me!...
This time, I’m glad to be deceived!

Alexander Pushkin, (1826), Translation by Andrey Kneller

Outcome

Neither miles
nor quarrels
can make love perish.
Thought out
and tested
all through.
Raising the sheet of verses,
my cherished,--
I swear that my love is both,
constant and true!




Vladimir Mayakovsky, (1922), Translation by Andrey Kneller

A wish

My days still linger, slow and rough,
Each moment multiplies the sadness
Within the heart of hapless love
And drives my yearning into madness.
I’m silent; I don’t dare to breathe.
I weep, my tears are my salvation.
My soul, held captive in this grief,
In tears alone finds consolation.
No longer do I care if life goes by,
Its empty ghost will lastly set me free;
The sorrow of my love is dear to me--
If I die loving, then I pray let die!

Alexander Pushkin, (1816), Translation by Andrey Kneller


Till we meet again, my dear one! 

Till we meet again, my dear one!
As the curtains fall.
On the lips, I’ll kiss the mirror
hanging in your hall.
On the cheek. And leaving, worr-
ied that I won’t withstand,
I will kiss the closing door
gently on the hand.

Vera Pavlova,  Translation by Andrey Kneller

Friday, March 25, 2016

Μη φοβού....



 Βράδυ 25ης Μαρτίου, ημέρας εθνικής παλιγγενεσίας μα και μεγίστης θρησκευτικής εορτής μια και είναι η ημέρα του Ευαγγελισμού, του ευ-αγγελισμού, όταν ο (αρχ)άγγελος Γαβριήλ ανακοίνωσε στη Μαριάμ τα χαρμόσυνα νέα λέγοντας μεταξύ άλλων το γνωστό "Μη φοβού, Μαριάμ εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ". 

Ταυτόχρονα η 25η Μαρτίου είναι η ημέρα της ονομαστικής εορτής μου, αφού αν και Αγγελική (όνομα που μου δόθηκε πρωτίστως προς τιμήν της εκ πατρός γιαγιάς μου αλλά και προς τιμήν κάποιου αγγέλου, θες του Γαβριήλ, του Μιχαήλ, του Ραφαήλ... ) δεν εορτάζω την 8η Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η σύναξη των αγγέλων υπό τον αρχάγγελο Μιχαήλ ως αντίσταση κατά της αποστασίας του Εωσφόρου, αλλά την ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η χαρμόσυνη είδηση προς την Μαριάμ - γνωστή σε εμάς ως Παναγία.

 Σύμφωνα με την  Εκκλησία της Ελλάδος "Οι άγγελοι ως προς την προαίρεση είναι ελεύθεροι και τρεπτοί, έχοντας δυνατότητα να προκόπτουν στο αγαθό, αλλά και να τρέπονται στο κακό". Έτσι λοιπόν τούτη τη νύχτα, κατάκοπη από την κούραση αλλά και βυθισμένη στη γλύκα που σου δίνει η αγάπη των πολύ δικών σου, αφού μάζεψα τα πιάτα, τα ποτήρια, τα τσιγάρα, αφού σκούπισα και σφουγγάρισα, κάθισα να γράψω λίγες λέξεις, ορμώμενη από τον προαναφερθέντα ορισμό. Είμαι ελεύθερη; Τελικά πρόκοψα στο αγαθό ή έχω τραπεί στο κακό; Ή μήπως δεν έχει ακόμη τίποτα κριθεί; Και μέσα στις πνευματικές αυτές ανησυχίες ξεπήδησαν στο μυαλό μου στιγμές άλλες. Στιγμές που ένιωσα να απογειώνομαι, να εξυμνώ τη ζωή, να βιώνω το καλό, να πετώ όπως οι άγγελοι στην ταινία "Φτερά του έρωτα" (Himmel über Berln/Wim Wenders) και στιγμές άλλες που η μικρότητα των ανθρώπων με πλήγωσε, η υποκρισία που βίωσα με ταρακούνησε, το ψέμα χαστούκι στην αξιοπρέπειά μου, αλλά και στιγμές που εγώ πλήγωσα άθελα ελπίζω κι όχι ηθελημένα ανθρώπους που δεν το άξιζαν, σκληρή και άτεγκτη, ανίκανη να συγχωρήσω.

Θυμάμαι και εκείνες τις άλλες στιγμές που γέλαγα μέχρι το πρωί, που ξενυχτούσα με την ενέργεια να αναβλύζει από όλο το είναι μου, το τρυφερό χάδι, τη μεγάλη αγκαλιά, την αληθινή αγάπη. Και τα βάζω με τον εαυτό μου. Που φάνηκα κατώτερη των περιστάσεων. Λίγη. Ένας άγγελος με τροπή στην αυτοκαταστροφή.

Κι όσο γράφω τούτες τις γραμμές, στο ραδιόφωνο παίζει το ξεχασμένο τραγούδι που μιλά κι αυτό με τον τρόπο του για την άρνηση. Την άρνηση της αγάπης. Τη σιωπή. Το χαμένο παράδεισο....

"Εσύ μου 'πες πως μ’ αγαπάς
μα πριν ξημερώσει μ’ αρνήθηκες
και εγώ που σε πίστεψα πώς
θα ζήσω ξανά μοναχός

Τώρα σιωπή
τώρα φεύγεις και αφήνεις ρυτίδες
χτύπα και συ
η καρδιά μου ν’ αντέξει μπορεί"


Μη φοβού, Αγγελική.
Άλλωστε "perhaps everything happens for a reason".

Μη φοβού....

2002GR - Esy moy eipes pos m' agapas

Monday, March 21, 2016

Σχεδόν μια ιστορία τρίτων....

Κάποτε σαν δυο ξένοι θα δίνουμε τα χέρια
κι όλη αυτή η πυρκαγιά
θάναι: τα περασμένα,
οι μέρες που περάσαμε μαζί
σχεδόν μια ιστορία τρίτων

Κανένας ποτέ δε γλίτωσε απ’ το χρόνο.

Καταλαβαίνεις τώρα,
γιατί κάθε στιγμή μου είμαι αληθινός,
γιατί κάθε στιγμή μου θέλω νάναι αληθινή.

Γιάννης Νεγρεπόντης- Προαίσθηση

21 Μαρτίου σήμερα - Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης..... food for thought...

Λέξεις μετρημένες
Αλήθειες μεγάλες
Ιστορίες καθημερινές
Σταγόνες πίκρας
Απορία
Σχεδόν μια ιστορία τρίτων....

Thursday, March 17, 2016

AN...

Αν…. Αρέσει πολύ πραγματικά, σε μικρούς και μεγάλους, να φτιάχνουν σενάρια στο μυαλό τους. Τι θα γινόταν, αν….; Αν ζούσαμε σε άλλη εποχή, αν είχαμε συναντηθεί, όταν ήμαστε νέοι, αν είχαμε χρήματα να ρέουν άφθονα, αν, αν, αν, αν……
Η μόνιμη επωδός βεβαίως είναι πάντα (μα πάντα!) ότι όλα θα τα κάναμε καλύτερα, διαφορετικά, αλάνθαστα. Και θα ζούσαμε τώρα μια ζωή πιο ευτυχισμένη, πιο επιτυχημένη… Δεν θα είχαμε χωρίσει, δεν θα είχαν χαθεί οι αγαπημένοι μας, θα είχαμε δουλειά ή θα κάναμε μια δουλειά που θα μας άρεσε περισσότερο (και κατά προτίμηση θα μας απέφερε και άφθονο πλούτο), θα βουτάγαμε στα μέλια και θα πετάγαμε στα σύννεφα.
Ναι, η ζωή μας είναι τυχαία. Οι επιλογές μας καθορίζουν συνήθως εν αγνοία μας τη ζωή τη δική μας αλλά και τη ζωή άλλων.
Όμως ποιο το νόημα αυτού του αν; Για να πέσουμε ακόμα πιο βαθιά στην τρύπα μας; Για να νιώσουμε ακόμη πιο άχρηστοι; Πιο αποτυχημένοι; Πιο λίγοι; Πιο μικροί;
Αρνούμαι τα αν.
Επιλέγω να αντιμετωπίσω τη ζωή ως έχει.
Τις επιλογές που έχω κάνει.
Τις συνέπειες τους.
Να αναμοχλέψω όμορφες στιγμές.
Να ξαναζήσω το πάθος.
Να ξανακλάψω με τα λάθη μου.
Να προσπαθήσω να μην τα ξανακάνω. Ναι, αυτό ναι!
Όμως κάθε στιγμή που ζούμε είμαστε αυτό που έχουμε ήδη ζήσει.
Μόνο έτσι θα αγαπήσουμε το είναι μας, θα ατενίσουμε με αισιοδοξία το αύριο, θα είμαστε ευγνώμονες για την παρουσία των αγαπημένων μας προσώπων, συγγενών, φίλων, συντρόφων, θα γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι, ωριμότεροι και σοφότεροι.
Χωρίς αν….

Saturday, February 27, 2016

 Πωλ Ελυάρ - τρία ποιήματα / αποσπάσματα για τον αληθινό (;) έρωτα



Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ (σε μετάφραση Ελένης Βακαλό)
                                                                                                 
Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου
Και τα μαλλιά της μπλέκονται μες στα δικά μου
Έχει το σχήμα των χεριών μου
Έχει το χρώμα των ματιών μου
Βυθίζεται μες στη σκιά μου
Σα μια πέτρα στον ουρανό
Έχει τα μάτια της πάντ' ανοιχτά
Και δε μ' αφήνει σ' ύπνο να γείρω
Τα όνειρά της μέσα στο φως
Σβήνουν τον ήλιο
Με κάνουν να γελώ, να κλαίω και να γελώ
Και να μιλώ χωρίς να έχω τίποτα να πω.                                                                                                        

ΧΩΡΙΣ ΗΛΙΚΙΑ (σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη)                      
                                                      
[...]   Χέρια από τα χέρια μας αναγνωρισμένα
Χείλια με τα χείλια μας ενωμένα
Οι πρώτες ανθισμένες ζέστες
Παραστέκουνται το αίμα δροσερό
Το πρίσμα ανασαίνει μαζί μας
Εύφορη αυγή
Στην κορφή κάθε χόρτου βασίλισσα
Στην κορφή των μούσκλων στην αιχμή του χιονιού
Του κυμάτου της ταραγμένης άμμου
Της επίμονης παιδικής ζωής
Έξω από όλες τις σπηλιές μας
Έξω από τον εαυτό μας.                                                                                                                                                       

Ο ΕΡΩΤΑΣ Η ΠΟΙΗΣΗ (σε μετάφραση Ανέστη Μελιδώνη)                                        

[...] Στο είπα για τα σύννεφα
Στο είπα για το δέντρο της θάλασσας
Για κάθε κύμα για τα πουλιά στα φύλλα
Για τα βότσαλα του θορύβου
Για τα οικεία χέρια
Για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο
Κι ο ύπνος του δίνει τον ουρανό με το χρώμα του
Για όλη τη νύχτα που ήπιαμε
Για τα κιγκλιδώματα των δρόμων
Για το ανοιχτό παράθυρο για ένα ακάλυπτο μέτωπο
Στο είπα για τις σκέψεις σου για τα λόγια σου
Κάθε χάδι κάθε εμπιστοσύνη ξαναζούν

Friday, February 12, 2016

Δεν επιστρέφεις — της Martha Rivera Garrido

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα πνευματώδη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που σκέφτεται, που γνωρίζει αυτά που ξέρει κι επιπλέον μπορεί και να πετά · γυναίκα σίγουρη για τον εαυτό της.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που γελά ή κλαίει στον έρωτα, που ξέρει να μετουσιώνει το κορμί σε πνεύμα · πόσω μάλλον μία που αγαπά την ποίηση ή που στέκεται να θαυμάσει για ώρες κάποιο πίνακα και που δεν ξέρει πώς να ζει δίχως τη μουσική.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, που είναι επαναστάτρια και νιώθει φρίκη απέραντη μπροστά στην αδικία.
Γυναίκα που σιχαίνεται την τηλεόραση. Και που είναι όμορφη δίχως να στέκεσαι στο πρόσωπο ή το κορμί της.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρικη, διαυγή και βλάσφημη.

Μην το ευχηθείς ποτέ να ερωτευτείς μία γυναίκα τέτοια.

Γιατί όταν ερωτεύεσαι γυναίκα όπως αυτή, ασχέτως αν μείνει μαζί σου, ή αν σε αγαπήσει κι εκείνη, από μια τέτοια γυναίκα, ποτέ δεν επιστρέφεις.

[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης, στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Η Martha Rivera Garrido (1960) είναι Δομινικανή ποιήτρια - Μετάφραση: Ούρσουλα Φωσκόλου]
Το κείμενο στο πρωτότυπο και στην αγγλική του μετάφραση

Monday, January 11, 2016

Fare well, David! Our hero, our duke, our starman....

Διανύαμε το σχολικό έτος 1980/81, αισίως πλέον μαθήτρια της Β΄Γυμνασίου, όταν έφτασε αυτή η σημαντική στιγμή της ζωής μου να αγοράσω το πρώτο μου βινύλιο. Μόνη, με δικά μου χρήματα (κάπου στις 200 δρχ, μάλλον θα έκανε), σε μια Σαββατιάτικη βόλτα στο γοητευτικό κέντρο της Αθήνας. Παρέα με τον διπλανό και κολλητό μου πήραμε το λεωφορείο της γραμμής, κατεβήκαμε στο τέρμα στην οδό Κάννιγγος και απεγνωσμένα ψάχναμε να βρούμε πού είναι η οδός Ακαδημίας. Τελικός στόχος μας το ιστορικό δισκοπωλείο Happening επί της οδού Χαριλάου Τρικούπη.
Κι εκεί έγινε αυτή η πρώτη ιστορική αγορά δίσκου 33 στροφών, του άρτι αφιχθέντος  Scary Monsters (and Super Creeps) του David Bowie.
Γιατί το επέλεξα; Δεν θυμάμαι, το ομολογώ. Πάντως δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό τα τελευταία 35 χρόνια.
Από εκείνο το απόγευμα Σαββάτου άρχισε αυτή η αέναη, ατέρμονη, διαρκής και γεμάτη σεβασμό επαφή μου με τη μουσική του.
Αγόραζα μανιωδώς ό,τι κυκλοφορούσε τότε στην Αθήνα, βρήκα άγνωστα σε μένα παλιά άλμπουμ της προ Space Oddity εποχής στο πρώτο μου ταξίδι στο Μόναχο, παρακολουθούσα τις ταινίες στις οποίες έπαιζε, άφωνη συχνά από το μεγαλείο αυτού του ιδιόμορφου, πρωτοποριακού, ρηξικέλευθου και συχνά παρεξηγημένου καλλιτέχνη.
Είχα την τύχη να τον δω ζωντανά στη σκηνή.
Είχα την τύχη να ταξιδέψω με τη μουσική του σε σοκάκια προκλητικά, σοκάκια σκοτεινά, μοναχικά, αστρικά, πασπαλισμένα με κάμποσο glam και μεγάλη δόση ενδοσκόπησης.
Λίγες ώρες πριν πεθάνει, μεσάνυχτα Κυριακής ώρα Ελλάδος, άκουγα μανιωδώς τα τραγούδια και διάβαζα για αυτόν στο διαδίκτυο.
Είχα την τύχη να τον αποχαιρετήσω, βυθισμένη μέσα στην άγνοιά μου....
Στο καλό, ήρωα, δούκα, αστράνθωπε.
Στο καλό, David.
Όλοι εμείς, οι κοινοί θνητοί που άγγιξες και ταξίδεψες με τη μουσική σου, σε ευχαριστούμε.


Sunday, January 10, 2016

The day is gone, and all its sweets are gone!

The day is gone, and all its sweets are gone!
   Sweet voice, sweet lips, soft hand, and softer breast,
Warm breath, light whisper, tender semi-tone,
   Bright eyes, accomplish’d shape, and lang’rous waist!
Faded the flower and all its budded charms,
   Faded the sight of beauty from my eyes,
Faded the shape of beauty from my arms,
   Faded the voice, warmth, whiteness, paradise –
Vanish’d unseasonably at shut of eve,
   When the dusk holiday – or holinight
Of fragrant-curtain’d love begins to weave
   The woof of darkness thick, for hid delight,
But, as I’ve read love’s missal through to-day,
He’ll let me sleep, seeing I fast and pray

 Ξαναδιάβασα σήμερα το ποίημα τούτο του John Keats, του μεγάλου ρομαντικού Άγγλου ποιητή, που δεν πρόλαβε να γιορτάσει τα 26α γενέθλιά του. Πέθανε από φυματίωση ένα μήνα πριν ξεκινήσει η ελληνική επανάσταση...
Και γράφει - τόσο μα τόσο νέος αλήθεια, ένα παιδί -
για εκείνο το σαράκι που νιώθουμε, όταν μένουμε μόνοι, μακριά από την αγκαλιά του,
με τη μορφή του, το άρωμά του και τη ζεστασιά του να αργοσβήνει,
γεμάτοι όμως από την αγάπη του,
γεμάτοι από την ομορφιά του έρωτά μας,
να βουτάμε στην πλησμονή των συναισθημάτων που μας κατακλύζουν,
να αποκοιμιόμαστε γλυκά,
χορτάτοι και πεινασμένοι ταυτόχρονα,
προσμένοντας την αυγή που θα μας ξαναφέρει κοντά.

Ξαναδιάβασα λοιπόν σήμερα τούτο το ποίημα και για ακόμη μια φορά απόρησα με τη διαπίστωση ότι οι άνθρωποι από την εποχή της Σαπφούς έως την εποχή του Shakespeare, την εποχή του Keats, της Dickinson, του Καβάφη, του T.S. Eliot, της Πολυδούρη, της Δημουλά νιώθουν αντίστοιχα συναισθήματα,
βιώνουν παρόμοιους φόβους και απόγνωση,
απογειώνονται με ίδιους μεγάλους έρωτες.

Ας δούμε λοιπόν στην πραγματική τους διάσταση τις βασικές ανάγκες μας.
Και η συντροφικότητα,
ο ψυχικός δεσμός
και ο έρωτας ο ανιδιοτελής και υψηλός
ήταν, είναι και θα παραμείνουν βασικές ανάγκες,
αν πραγματικά είμαστε άνθρωποι.
Για όσο είμαστε άνθρωποι...