Thursday, June 16, 2016

καλό ταξίδι

Όταν προτιμάς να κρύβεσαι πίσω από μια βαριά πανοπλία, ξέρεις ότι δεν θα μπορέσει να σε αγγίξει τίποτα. Νιώθεις άτρωτος. Νιώθεις προστατευμένος.
Ναι, ξέρεις ότι δεν απομακρύνεις μόνο τους κινδύνους, αλλά και κάθε προσπάθεια των άλλων να σε αγγίξουν. Να σου πιάσουν το χέρι. Να σου χαϊδέψουν το μάγουλο. Ναι, είσαι αποφασισμένος να τα χάσεις όλα αυτά, για να μην (ξανα)πληγωθείς.
Αυτό όμως που ΔΕΝ συνειδητοποιείς είναι ότι, μέσα από το βαρύ μέταλλο της πανοπλίας, δεν σε φτάνει ούτε το φως του ήλιου ούτε η ζεστασιά του. Και μαραζώνεις καθημερινά, συρρικνώνεσαι, φθίνεις και τελικά θα μείνεις, εκτός από μονάχος κι έρημος (αυτό άλλωστε εσύ το επέλεξες), αφυδατωμένος από τους χυμούς της ζωής, μια μούμια που περπατά, χλωμός κι ασθενικός.
Και περιμένεις να έρθει η ημέρα που θα ανακηρυχτείς κι επισήμως νεκρός.
Γιατί στην πραγματικότητα έχεις πεθάνει προ πολλού.
Εγκλωβισμένος στα πρέπει σου.
Πότε γέλασες τελευταία φορά;
Πότε έκλαψες;
Πότε το έσκασες μέσα στη νύχτα από το σπίτι, για να κολυμπήσεις σε βαθιά νερά;
Πότε ερωτεύτηκες;
Μάλλον ποτέ δεν έζησες το παραμικρό από αυτά.
Τι να σε συμβουλέψω εγώ;
Δεν έχει κανένα νόημα.
 Ο καθένας μας χαράζει τη δικιά του πορεία, κάνει τις δικές του επιλογές και πληρώνει τα δικά του λάθη.
Κανείς δεν γλιτώνει.
Και κανείς δεν μπορεί να γλιτώσει τον άλλον.

No comments:

Post a Comment