Ο Καβάφης κι η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι

Όταν τη δεκαετία του ’70 κυκλοφόρησε η κινηματογραφική εκδοχή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Αυστριακού Πέτερ Χάντκε σε σκηνοθεσία του (Δυτικο)γερμανού Βιμ Βέντερς ως παιδί εντυπωσιάστηκα από τον τίτλο του. «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι». Όσο και να μου τον εξήγησαν οι γονείς μου, μπόρεσα πραγματικά να τον κατανοήσω μόνο, όταν στη ζωή μου έζησα αυτή την ανείπωτη αγωνία πολύ αγαπημένου φίλου που έπαιζε στη θέση του τερματοφύλακα.

Είναι μια φράση με την οποία μπορεί να ταυτιστεί η καθεμία και ο καθένας από εμάς, όταν βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή που το αποτέλεσμα δεν κρίνεται από την δικιά μας στιγμιαία απόδοση αλλά από άλλους παράγοντες. Μπορεί να πρόκειται για τύχη, όπως στην περίπτωση του πέναλτι που μπορεί μεν ο τερματοφύλακας να πέσει αριστοτεχνικά αλλά η τύχη να τον ωθήσει να επιλέξει την λάθος πλευρά. Μπορεί να πρόκειται για την κρίση κάποιου τρίτου, όπως στην περίπτωση των δεκάδων χιλιάδων παιδιών που ξεκινούν σε λίγες μέρες τις Πανελλαδικές και παρά την προετοιμασία τους έχουν και την κρυφή αγωνία, μήπως οι διορθωτές τους αδικήσουν (γεγονός ευτυχώς ιδιαίτερα σπάνιο). Μπορεί να πρόκειται για ένα συνδυασμό των παραπάνω, όπως στην περίπτωση της επιλογής υποψηφίου ευρωβουλευτή, περιφερειάρχη, δημάρχου, περιφερειακού ή δημοτικού συμβούλου όπου ο ψηφοφόρος σταυρώνει ή δεν σταυρώνει κάποιον από τύχη ή κομματικές αγκυλώσεις και όχι για την αξία ή μη αξία του.

Όσο, λοιπόν, καλά και αν είναι κάποιος προετοιμασμένος, όταν το αποτέλεσμα δεν κρίνεται αποκλειστικά και μόνον από τον ίδιο, νιώθει πριν από την κρίσιμη στιγμή λίγο σαν τον τερματοφύλακα. Πρέπει όμως να νιώθουμε αυτή την αγωνία, όταν εμείς τουλάχιστον από την πλευρά μας έχουμε κάνει ό,τι κρίνουμε σωστό; Η απάντηση είναι κατηγορηματική. Όχι.

Πρέπει να διατηρούμε την ψυχραιμία μας (γιατί το άγχος είναι ο χειρότερος σύμβουλος), να αποτιμούμε την προσπάθειά μας με τρόπο αντικειμενικό για να μπορούμε να αξιολογούμε το δικό μας μερίδιο συνεισφοράς στην επιτυχία ή αποτυχία μας και πάνω από όλα να απολαμβάνουμε το «ταξίδι» μας μέχρι τη στιγμή της τελικής κρίσης και να μη φοβόμαστε «Λαιστρυγόνας, Κύκλωπας και τον θυμωμένο Ποσειδώνα». Να σταματούμε «σε εμπορεία φοινικικά», να αποκτούμε «σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής», να πάμε σε «πόλεις Αιγυπτιακές πολλές» και να πλουτίσουμε με όσα κερδίσαμε στο δρόμο. Με τις γνώσεις μας, τις νέες γνωριμίες μας, τις εμπειρίες που αποκομίσαμε, τις στιγμές που ζήσαμε, την ικανοποίηση αλλά και τις απογοητεύσεις που μπορεί να νιώσαμε, την ομορφιά του αγώνα, ναι, χάρη σε όλα αυτά βγήκαμε σε κάθε περίπτωση κερδισμένοι. Ας μη ζούμε μόνο για τη στιγμή που θα φτάσουμε στην Ιθάκη. Ας μην προσδοκούμε μόνο το στόχο μας. Κι αν αυτός δεν επιτευχθεί ή αν τελικά τον βρούμε «πτωχικό», ένα να θυμόμαστε. Η Ιθάκη δεν μας γέλασε, γιατί «έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν».


[Το ποίημα του Κ.Π.Καβάφη «Ιθάκη» αφιερώνεται σε όλους τους τελειοφοίτους Λυκείου που ετοιμάζονται για τις Πανελλαδικές]

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 24/05/2019 στο protothema.gr

Παναγιά μου...

Τι είναι τελικά πολιτική στάση;
Πού βρίσκεται το όριο;

Τον Απρίλη του 1976 διεξήχθη ο μουσικός διαγωνισμός Eurovision στη Χάγη της Ολλανδίας. Η Ελλάδα έλαβε μέρος με το τραγούδι «Παναγιά μου, Παναγιά μου» (ερμηνεία και σύνθεση: Μαρίζα Κωχ, στίχοι: Μαρίζα Κωχ-Μιχάλης Φωτιάδης). Μιλούσε για την τουρκική εισβολη στην Κύπρο. Το ΕΙΡΤ των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης επέλεξε να περάσει ένα μήνυμα βαθιά πολιτικό στέλνοντας το τραγούδι αυτό. Η ίδια η Κωχ εκμυστηρεύθηκε σε μια συνέντευξή της ότι εμφανίστηκε με αλεξίσφαιρο, μια και είχε δεχθεί απειλές από τους Γκρίζους Λύκους. Μάλιστα συνελήφθη από τις ολλανδικές αρχές Τούρκος ακροβολιστής που πιθανότατα να προσπαθούσε να σκοτώσει τη Μαρίζα Κωχ. Τότε οι Ολλανδοί διοργανωτές έβαλαν την ελληνική αποστολή να υπογράψει ένα χαρτί ότι η ερμηνεύτρια θα βγει στη σκηνή με δικό της ρίσκο. Η τουρκική τηλεόραση επέλεξε να μην προβάλει την ελληνική συμμετοχή, βάζοντας στη θέση της ένα τουρκικό εθνικιστικό τραγούδι, το «Memleketim» (Μητέρα γη).

 Τραγουδούσε τότε η Μαρίζα Κωχ:
 «Κάμπος γεμάτος πορτοκάλια, όι όι, μάνα μου! 
Που πέρα ως πέρα απλώνετ’ η ελιά 
Γύρω χρυσίζουν τ’ ακρογιάλια, όι όι, μάνα μου! 
Και σε θαμπώνει, θαμπώνει η αντηλιά 
Στον τόπο αυτό όταν θα πάτε, όι όι, μάνα μου! 
Σκηνές αν δείτε, αν δείτε στη σειρά 
Δε θα `ναι κάμπινγκ για τουρίστες, όι όι, μάνα μου! 
Θα `ναι μονάχα, μονάχα προσφυγιά 
Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!»

Όλες αυτές οι σκέψεις μού ήρθαν στο μυαλό με αφορμή την απάντηση που έδωσε η καλλιτέχνιδα Κατερίνα Ντούσκα στον Roger Waters των Pink Floyd ο οποίος της ζήτησε να μην τραγουδήσει στο Τελ Αβίβ στον τελικό της Eurovision 2019. «Are you the one? Ελπίζω..» με αυτά τα λόγια έκλεινε το βιντεάκι του ο κορυφαίος μουσικός. Και η απάντηση της εκπροσώπου μας στο διαγωνισμό ήταν η ακόλουθη:«Σαν Κατερίνα είμαι μουσικός, δεν είμαι πολιτικός, δεν μπορώ να μιλήσω για τις πράξεις καμιάς κυβέρνησης, κανενός κράτους».

Τα πάντα στη ζωή μας είναι πολιτική, Κατερίνα, από τα πιο μικρά έως τα πιο σημαντικά. Από το αν θα μαζέψουμε ένα αδέσποτο από τον δρόμο ή θα παραγγείλουμε από το εξωτερικό ένα καθαρόαιμο που το έχουν «δημιουργήσει» για να πουληθεί πληρώνοντάς το αδρά, αν θα ψωνίσουμε προϊόντα από τον μικρό παραγωγό ή από την πολυεθνική αλυσίδα, από το αν θα ανοίξουμε την πόρτα και την καρδιά μας σε αυτόν που έχει ανάγκη ή αν θα κλειδαμπαρωθούμε, από το αν θα υψώσουμε το ανάστημά μας στην αδικία ή αν θα σιωπήσουμε. Αν θα επιλέξουμε να μελετούμε για τις σπουδές μας ή να ενημερωνόμαστε και να έχουμε άποψη για το τι συμβαίνει στον κόσμο που ζούμε. Παραθέτω εδώ τη γνωστή δήλωση του τέως αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, γραμματέα της Ιεράς Συνόδου επί Χούντας: «Ομολογώ ότι δεν ήξερα πως γίνονταν βασανιστήρια, πως υπήρχε ΕΑΤ-ΕΣΑ… Στον κύκλο μου δεν είχα ακούσει τέτοια πράγματα, δεν άκουγα ξένους σταθμούς, εκ των υστέρων τα έμαθα. Θα πει κανείς ότι ήμουν βαθιά νυχτωμένος. Μπορεί γιατί εγώ τότε σπούδαζα». Ναι, πόσο πιστευτό αλήθεια... Επιλογή όμως. Συνειδητή.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη «Ο άνθρωπος διαφέρει από όλα τα άλλα ζώα, γιατί μόνο αυτός είναι προικισμένος με λόγο, ο οποίος τον καθιστά ικανό να διακρίνει το δίκαιο από το άδικο, το αγαθό από το κακό, το ωφέλιμο από το βλαβερό» (Πολιτικά, Α 1253).

 Κάθε επιλογή μας, λοιπόν, σηματοδοτεί κάτι.
Δίκαιο ή άδικο.
Αγαθό ή κακό.
Ωφέλιμο ή βλαβερό.
 Γιατί όλα είναι πολιτική...

 [Στο λινκ βίντεο  γυρισμένο στην καστροπολιτεία του Μυστρά με το τραγούδι της Μαρίζας Κωχ]

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στις 30 Απριλίου 2019 στο protagon.gr 

«Την Πέμπτη ήμουν λεύτερος, την άλλη μέρα σκλάβος!»*

Από τη χούντα έχω λίγες μνήμες, περισσότερες οι λιγοστές αφηγήσεις των δικών μου. Τον θείο Β. που τον μπουζούριασαν, γιατί τόλμησε σε ένα ταβερνάκι να τραγουδήσει Θεοδωράκη, την μάνα μου που είχε από το χέρι τον τετράχρονο αδελφό μου και μένα μωρό έξι μηνών στην αγκαλιά την οποία συνόδευσε με το ζόρι ένας ένστολος μέσα στο παραβάν και της ετοίμασε το φάκελο με το ΝΑΙ στο στημένο δημοψήφισμα των συνταγματαρχών, τον πατέρα μου που εξαναγκάστηκε με όλους τους συναδέλφους του να πάνε σε κάποια από τις γελοίες φιέστες στο Καλλιμάρμαρο και η πράξη αντίστασής του ήταν να μην χειροκροτεί.

Θυμάμαι το όνομα του Σάκη (Καράγιωργα) να ακούγεται συνεχώς μέσα στο σπίτι και ο πατέρας μου να μιλά με θαυμασμό για τον φίλο των παιδικών του χρόνων από τον Πύργο.


Άνθρωποι προοδευτικοί οι γονείς μου, εγκλωβισμένοι όμως στην προσπάθειά τους να προστατέψουν τα παιδιά τους, έμειναν στην ουσία απαθείς, όπως η πλειοψηφία των πολιτών.
Πιο πολλές είναι οι μνήμες από τότε που ξεκίνησα Δημοτικό, δυο μήνες πριν την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Το ραδιόφωνο που έπαιζε. Τα κλειστά παντζούρια. Την μάνα να κλαίει και να θέλει να πάει να βοηθήσει τα «παιδιά».

Θυμάμαι το πουλί.
Τα δημοτικά τραγούδια με τα κλαρίνα που ακούγονταν από το ραδιόφωνο.
Το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».
Τον δάσκαλο που έδερνε με μίσος τους κουμπούρες του σχολείου σε κοινή θέα στο προαύλιο.
Και μετά την εισβολή.
Το ξεπούλημα της Κύπρου.
Τον Κύπριο παππού να βρίζει τους «πουστοσυνταγματάρχες».
Την άφιξη του Αντρέα στο ανατολικό αεροδρόμιο.
Την ελπίδα που γεννιόταν στις στάχτες της Κύπρου.
Το κλάμα μέσα στο σπίτι, όταν σκοτώθηκε (δολοφονήθηκε;) ο Αλέκος Παναγούλης.


Οι γενιές που είχαν κάποιες μνήμες από τη μαύρη αυτή περίοδο σιγά σιγά βαδίζουν προς το τέλος. Σε λίγο θα φύγει και η δικιά μου γενιά, η τελευταία που έχει κάποια ψήγματα ανάμνησης από την μαύρη αυτή περίοδο.
Τα χρόνια της Δέσποινας, του γύψου, του τάματος, του τελικού «ν» σε όλες τις λέξεις ασχέτως κλίσης, της λογοκρισίας, των βασανιστηρίων, της Μπουμπουλίνας, της ΕΑΤ-ΕΣΑ, της Γυάρου και της Μακρονήσου.


Και ο φόβος ότι η λήθη θα ξαναοδηγήσει σε ατραπούς δύσκολες και ζοφερές έχει πάψει να είναι φόβος. Είναι δυστυχώς μια πραγματικότητα.


Είναι στο χέρι μας να αντιδράσουμε.

(Για να μην ξεχάσουμε, ας δούμε το μισάωρο ντοκυμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη.)

-->

* Ο τίτλος του άρθρου είναι στίχος του Μ. Θεοδωράκη (1967)

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 21/04/2019 στο reporter.gr

Τήνος 2018: αξιοθέατα, παραλίες και λοιπά ενδιαφέροντα ενός πανέμορφου και αρκετά παρεξηγημένου νησιού!

Αγαπητοί αναγνώστες, επειδή η Τήνος ήταν στο παρελθόν ένα πολύ παρεξηγημένο νησί, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι θα εκπλαγείτε ευχάριστα, όταν την επισκεφτείτε. Η Τήνος δεν είναι μόνο η Μεγαλόχαρη. Είναι ένα ιδιαίτερο κυκλαδονήσι που προσφέρει απλόχερα όμορφες εκπλήξεις.

Έχει υπέροχα χωριά, όμορφες ακρογιαλιές και καταπληκτικό φαγητό.

A. Παραλίες: Στα νότια του νησιού η Παχιά άμμος (λίγο δύσκολη πλέον η πρόσβαση γιατί έμαθα ότι έκλεισε το εστιατόριο από το οποίο γινόταν η δίοδος) με ξανθιά υπέροχη αμμουδιά και η πιο παραδοσιακή Λυχναφτιά (με τεράστια βότσαλα).

Πολύ συμπαθητικά επίσης για κολύμπι στον κολπίσκο της Αγίας Κυριακής και στο διπλανό του Λαούτη/Σκυλαντάρ.

Οπωσδήποτε να πάτε στα Καλύβια (στρίψιμο όρμος Καρδιανής/όρμος Γιαννάκη).

Ιδιαίτερη ομορφιά όταν δεν φυσά έχει η ΜΕΓΑΛΗ Κολυμπήθρα (φτάνοντας στις κολυμπήθρες η πρώτη παραλία στα αριστερά σας με λίγες ομπρέλες και καμία ξαπλώστρα), όταν φυσά η ΜΙΚΡΗ Κολυμπήθρα είναι συνήθως προστατευμένη (απλώς μαζεύει άπειρο κόσμο).

Πολύ ωραία και πολλά αρμυρίκια θα βρείτε στην παραλία Ρόχαρη (Πάνορμος Πύργου) με επίσης ένα συμπαθέστατο beach bar για τα κοκτέιλ σας!

Χωρίς τουρίστες η παραλία Σχοινάκι (παρκάρετε στον όρμο Υστερνίων στο τέλος του δρόμου κρατώντας πάντα πορεία προς τα αριστερά του κόλπου) και σε 2΄ με τα πόδια φτάνετε στο Σχοινάκι (όπως βλέπετε τον όρμο από ψηλά είναι στο αριστερό άκρο του). Έχει λίγες ομπρέλες, αρμυρίκια, όχι ξαπλώστρες.

Να πάτε επίσης στο Βουρνί (όπου είναι το εστιατόριο Μπάλλος – έχει πινακίδες) που είναι μια ήσυχη και αρκετά προστατευμένη αμμουδερή παραλία. Ακολουθείτε το δρόμο μπροστά από την παραλία του Tinos beach (για περίπου 100 μέτρα είναι χωματόδρομος) και κατευθύνεστε προς Άγιο Ρωμανό. Θα δείτε πινακίδες προς Ballos.

Όταν δεν φυσά μια αγαπημένη μου άγρια παραλία (και φανταστική διαδρομή για να φτάσετε) είναι η Λιβάδα https://www.google.com/search?q=%CE%BB%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%B4%CE%B1+%CF%84%CE%AE%CE%BD%CE%BF%CF%82&client=firefox-b&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwjmvuWarZzcAhUphqYKHRkOBOMQ_AUICigB&biw=1280&bih=624

Εάν φυσά απίστευτα πολύ, λίγο έξω από τη Χώρα και πριν τα Κιόνια υπάρχει όπως κατευθύνεστε προς Κιόνια πριν τις ταβέρνες Τσαμπιά/Μαϊστράλι στο αριστερό σας χέρι ΠΑΝΩ στο δρόμο (όχι δηλ. λίγο στο βάθος) ένα μικρό εκκλησάκι, ο Άγιος Μάρκος. Παρκάρετε στο δρόμο και κατεβαίνετε τα σκαλιά προς έναν μικρούτσικο κολπίσκο με κροκάλες και βραχάκια (πάνε μόνο ντόπιοι) που στην ουσία δεν τον πιάνει ποτέ ο αέρας (απλώς έχει κρύα πολύ νερά)

B. Εστίαση κλπ.

ό,τι θα βρείτε στο λινκ που σας βάζω είναι εξαιρετικό. 

http://www.greekgastronomyguide.gr/oi-10-dialextes-tavernes-tis-tinou/ 

Προτείνω απαραιτήτως στη Χώρα στην άλλη άκρη του λιμανιού τον Ταρσανά (εξαιρετικό φαγητό, λίγο τσιμπημένες οι τιμές, καλό είναι να έχετε κάνει κράτηση 2283024667).

Το Θαλασσάκι (όρμος Υστερνίων) είναι πολύ ιδιαίτερο αλλά αρκετά τσιμπημένο.

Δεν τα έχει το λινκ και τα προτείνω:

 Κοντά στον Άη Γιάννη το καλύτερο μαγειρευτό φαγητό του νησιού στο Κονάκι (υπάρχει ταμπέλα στα αριστερά λίγο πριν φτάσεις στη διασταύρωση του Σκυλαντάρ πηγαίνοντας προς Άη Γιάννη) 2283024642

Στον Αρνάδο μαγαζί με κρεατικά πολύ καλά το Μπεε  2283041890

Για κρέατα επίσης στον κρεοπώλη/ψήστη Ντουάρ μέσα στο χωριό της Στενής.

Στον Πάνορμο αν φάτε θα καθίσετε στη Μαρίνα.

Στα Δύο Χωριά η ομώνυμη ταβέρνα στα σκαλιά που θα συναντήσετε στα δεξιά σας με συμπαθητικό φαγητό (όχι κάτι σούπερ ιδιαίτερο) και για μεζέδες και καφεδάκι μέσα στο χωριό (ανεβαίνετε δηλ τα κεντρικά σκαλιά του χωριού) στην κεντρική πλατεία το Στο καπάκι (οπωσδήποτε με ζακετάκι εκεί!)

Για καφέ, γλυκό ή φαγητό στην Καρδιανή μέσα στο χωριό το Περιβόλι.

Για brunch μέσα στα Υστέρνια το ΜΑΓΙΟΥ.

Τρομερή πίτσα και ζυμαρικά σε μια ταράτσα στη μέση του πουθενά στο χωριό Κώμη πάνω στη διασταύρωση για κολυμπήθρες το «Γκαράζ».

Ιταλικό επίσης καλό από τον ιδιοκτήτη και σεφ του Pranzo μέσα στην πόλη (κοντά στην Alpha Bank).

Στη χώρα για χορό στον Αργοναύτη, για ωραία κοκτέιλ με θέα την πόλη στον Κάκτο, για καφέ στον Αντίλαλο (μέσα στα στενάκια).

Για γλυκά μόνο στον ΧΑΛΑΡΗ. Ό,τι κάνει είναι κορυφαίο. Παραδοσιακές συνταγές τα λυχναράκια, οι εργολάβοι, τα αμυγδαλωτά σε διάφορες γεύσεις, τα γλυκίσματα που θυμίζουν δίπλες με γέμιση.

Πληροφορίες για προϊόντα στο http://www.olivemagazine.gr/%CE%B3%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AC/%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82/%CE%B7-%CF%84%CE%AE%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BF%CF%82/

Χωριά/αξιοθέατα

Οπωσδήποτε τα χωριά της Έξω Μεριάς (Καρδιανή, Υστέρνια, Πύργος – εκεί ειναι και το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας της Τραπέζης Πειραιώς – Πάνορμος).

Αγαπώ πολύ  Τριαντάρο, Δυο Χωριά (επίσκεψη στο Μοναστήρι της Αγίας Πελαγίας μετά τον Αρνάδο), Φαλατάδος. Οπωσδήποτε θα πάτε στο Βωλάξ!!!

Προτεινόμενες διαδρομές:

Διαδρομή 1: Από Άη Γιάννη πηγαίνοντας προς πόλη στρίβετε πριν την Αγία Βαρβάρα δεξιά προς το βουνό. Περπατάτε στα στενάκια του Τριαντάρου, πάτε για καφέ στο Καπάκι στην πλατεία στα Δυο Χωριά, Μοναστήρι Αγίας Πελαγίας, μπάνιο στη Λιβάδα (αν επιτρέπει ο καιρός), φαγητό στη Μυρσίνη, περίπατος στο Φαλατάδος και καφέ εκεί.

Διαδρομή 2: (Πάλι μέσω Αγίας Βαρβάρας και Αρνάδου όπως η διαδρομή 1) για καφέ και περίπατο στο Βωλάξ (αξίζει!!!), περίπατος στα Λουτρά, μπάνιο στην Κολυμπήθρα (μεγάλη ή μικρή ανάλογα με καιρό), αν έχει βραδιάσει φαγητό στο γκαράζ.

Προσοχή: η 1 και η 2 μπορούν να συνδυαστούν, εάν φύγει κάτι.

Διαδρομή 3: Περίπατος και καφέ στο Κτικάδος, μπάνιο στα Καλύβια, περίπατος και φαγητό/καφές στο Περιβόλι στην Καρδιανή (ολιγόωρο πρόγραμμα).

Διαδρομή 4: περίπατος στα Υστέρνια, brunch  στο Μαγιού (αφήνεις το αυτοκίνητο στη δεύτερη είσοδο για να μην έχετε όλο το ανέβασμα) – επίσκεψη στην εκκλησία Αγίας Παρασκευής με την υπέροχη θέα, μπάνιο στο σχοινάκι, βόλτα στον Πύργο /μουσείο μαρμαροτεχνίας (δεν ξέρω ώρες λειτουργίας), γαλακτομπούρεκο ή εκμέκ καταϊφι ή πορτοκαλόπιτα στην πλατεία του Πύργου, μπάνιο στη Ρόχαρη, βραδινό στη Μαρίνα (ολοήμερο πρόγραμμα).

ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ!!!!!

Στο καλό!

Όλοι έχουμε βιώσει εκείνες τις περιόδους, όπου όλα μας πηγαίνουν στραβά, το σύμπαν έχει συνωμοτήσει εναντίον μας, ο Θεός μάς κάνει ατελείωτα καψόνια και όλα μοιάζουν σαν κακόγουστο αστείο που ούτε ο πλέον διεστραμμένος νους δεν θα μπορούσε να συλλάβει.

Ε, λοιπόν, σε αυτές τις στιγμές μπορείς να διαχωρίσεις την ήρα από το στάρι. Τους φίλους από τους ψευδοφίλους. Τα στηρίγματα από τα εμπόδια. Τους μεγάλους, τους γιγαντιαίους από τους νάνους.  Και να απορρίψεις από τη ζωή σου όλους αυτούς τους συναισθηματικά ανάπηρους, τους κακομοίρηδες, τους ανύπαρκτους. Και να πάψεις να πληγώνεσαι από την ανθρώπινη μικρότητα, γιατί έτσι κι αλλιώς αυτά που έχεις να αντιμετωπίσεις είναι αρκετά. Δε θα φορτωθείς και την κακομοιριά των δήθεν που σε περιτριγυρίζουν.

Στο καλό λοιπόν κύριε νάρκισσε, κυρία κομπλεξική, κύριε ευνουχισμένε. Στο καλό και μη μας γράφετε.

καλό ταξίδι

Όταν προτιμάς να κρύβεσαι πίσω από μια βαριά πανοπλία, ξέρεις ότι δεν θα μπορέσει να σε αγγίξει τίποτα. Νιώθεις άτρωτος. Νιώθεις προστατευμένος.
Ναι, ξέρεις ότι δεν απομακρύνεις μόνο τους κινδύνους, αλλά και κάθε προσπάθεια των άλλων να σε αγγίξουν. Να σου πιάσουν το χέρι. Να σου χαϊδέψουν το μάγουλο. Ναι, είσαι αποφασισμένος να τα χάσεις όλα αυτά, για να μην (ξανα)πληγωθείς.
Αυτό όμως που ΔΕΝ συνειδητοποιείς είναι ότι, μέσα από το βαρύ μέταλλο της πανοπλίας, δεν σε φτάνει ούτε το φως του ήλιου ούτε η ζεστασιά του. Και μαραζώνεις καθημερινά, συρρικνώνεσαι, φθίνεις και τελικά θα μείνεις, εκτός από μονάχος κι έρημος (αυτό άλλωστε εσύ το επέλεξες), αφυδατωμένος από τους χυμούς της ζωής, μια μούμια που περπατά, χλωμός κι ασθενικός.
Και περιμένεις να έρθει η ημέρα που θα ανακηρυχτείς κι επισήμως νεκρός.
Γιατί στην πραγματικότητα έχεις πεθάνει προ πολλού.
Εγκλωβισμένος στα πρέπει σου.
Πότε γέλασες τελευταία φορά;
Πότε έκλαψες;
Πότε το έσκασες μέσα στη νύχτα από το σπίτι, για να κολυμπήσεις σε βαθιά νερά;
Πότε ερωτεύτηκες;
Μάλλον ποτέ δεν έζησες το παραμικρό από αυτά.
Τι να σε συμβουλέψω εγώ;
Δεν έχει κανένα νόημα.
 Ο καθένας μας χαράζει τη δικιά του πορεία, κάνει τις δικές του επιλογές και πληρώνει τα δικά του λάθη.
Κανείς δεν γλιτώνει.
Και κανείς δεν μπορεί να γλιτώσει τον άλλον.

Γυναικείες απορίες ή γιατί οι άντρες επιλέγουν τον αγοραίο έρωτα

-->

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς μπορούν οι άντρες να επιλέγουν τον αγοραίο έρωτα. 

Για μένα η επιλογή ήταν πάντα απλή: ή συναινετικό σεξ, γιατί γουστάρουν και οι δυο ή αλλιώς ο καθένας καλύπτει τις ανάγκες μόνος του. 

Δεν μπορούσα να το καταλάβω, όταν άκουγα συμμαθητές μου στη μακρινή δεκαετία του ’80 να συζητούν για το πού θα πάνε ή να περηφανεύονται για το πώς πέρασαν. 

Δεν μπορούσα να το καταλάβω, όταν σοβαροί φοιτητές προσπαθούσαν να με πείσουν ότι είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό, ότι είναι καθαρά αντρική διασκέδαση – ασχέτως αν οι φιλενάδες τους  (γιατί, ναι, είχαν και από δαύτες!) θα τους έπαιρναν με το τηγάνι στην οδό Φυλής, αν μάθαιναν τα χούγια τους. Δεν μπορούσα ούτε να καταλάβω, γιατί ένας επιτυχημένος διαζευγμένος επιλέγει το σεξ με μια ιερόδουλη, ακόμα κι αν έχει ξεμείνει για κάμποσο καιρό χωρίς σύντροφο. 

Το πιο ξεκαρδιστικό βέβαια σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις ήταν ότι οι άντρες αυτοί, έστω και μια φορά, πίστεψαν ότι οι εργάτριες του σεξ που τους εξυπηρετούσαν, ευχαριστιόντουσαν και οι ίδιες τη σεξουαλική πράξη και ότι εκείνοι ήταν οι καλύτεροι, πιο προικισμένοι, πιο χαρισματικοί εραστές που είχαν περάσει από το επαγγελματικό τους κρεβάτι. Παιδιά, ώπα, όλα έχουν ένα όριο..... 

Δεν ήταν πουριτανισμός αυτό που με απωθούσε στη «διασκέδαση» αυτή. Δεν ήταν δήθεν ηθικά ψευδοδιλήμματα. Άλλωστε πάντα (ή σχεδόν πάντα έστω) μπορούσα να κατανοήσω ότι κάποιος, ακόμη κι αν δεν έχει ιδιαίτερα προβλήματα στη σχέση του, δεν διαπράττει κάποιο φοβερό έγκλημα πηγαίνοντας ένα βράδυ με κάποια άγνωστη, γνωστή (αδιάφορο) ως κατάληξη κάποιας τρελής βραδιάς σε ένα μπαρ.

Γιατί σε αυτή την περίπτωση είναι  αυτό που περιέγραψα πιο πάνω: συναινετικό σεξ όπου το θέλουν και οι δυο. Και το θέλουν οι ίδιοι, όχι για τα φράγκα, όχι γιατί πιέζει ο νταβατζής, όχι γιατί πρέπει να πληρωθεί η δόση του αυτοκινήτου, όχι γιατί η πουτάνα η ζωή την έριξε στο αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου. 

Το ίδιο ακατονόητο βέβαια μου φαινόταν επίσης πώς μπορεί ένας ώριμος (έως και σταφιδιασμένος) νοήμων με φράγκα να πιστέψει ότι τον έχει πραγματικά ερωτευτεί το  απόλυτο «πλάσμα» που τελικά το μόνο που έχει στο μυαλό είναι να βάλει στο χέρι τα λεφτά του.

Το σεξ για μένα είναι είτε έκφραση του έρωτα, οπότε και βρίσκει την πιο υπέροχη και ολοκληρωμένη μορφή του, είτε έστω απλή σαρκική διασκέδαση χωρίς όμως καμία μορφή συνδιαλλαγής ή συναλλαγής.

  

Αφορμή για όλα αυτά που γράφω σήμερα στάθηκε η ανάγνωση της επιστολής που απηύθυνε μια πρώην «εργάτρια του σεξ» στους άνδρες – πελάτες της. Η Tanja Rahm, σήμερα 35 χρονών, εργαζόταν ως πόρνη στη Δανία για τρία χρόνια, από τα 20 μέχρι τα 23 της. Τότε εγκατέλειψε την πορνεία, για να γίνει σεξoλόγος και θεραπεύτρια. Η επιστολή της δημοσιεύεται στο βιβλίο Prostitution Narratives -Ιστορίες επιβίωσης στο εμπόριο του σεξ (των Caroline Norma και Melinda Tankard Reist). Καλό είναι να την διαβάσουν όλοι εκείνοι που μασάνε την καραμέλα της οικειοθελούς πορνείας. Άλλωστε η επιστολή είναι αρκετά light, δεν αναφέρει δηλαδή τίποτα για την βία, την κακοποίηση, τα αρρωστημένα βίτσια ή τους βιασμούς που υφίστανται οι πόρνες από προαγωγούς και πελάτες.

 Ακολουθεί η επιστολή και προτείνω – ειδικά εάν είστε άντρες και μάλιστα έχετε υπάρξει κάποια στιγμή στη ζωή σας πελάτες του σεξ – να την διαβάσετε και μακάρι να προβληματιστείτε...

«Αγαπητέ, πελάτη του σεξ,

αν θεωρείς ότι εγώ ένιωσα έλξη προς εσένα, τότε κάνεις τρομερό λάθος. Δεν είχα ποτέ καμία επιθυμία να πάω στη δουλειά, ούτε μια φορά. Το μόνο πράγμα στο μυαλό μου, ήταν να βγάλω λεφτά και γρήγορα. Μην μπερδέψεις το γεγονός, ότι επειδή είναι εύκολα λεφτά, ήταν πάντα εύκολα για μένα. Γρήγορα ναι. Γιατί γρήγορα έμαθα ότι τα "κόλπα" που σου έκανα για να "ολοκληρώνεις" γρήγορα, τα έκανα μόνο και μόνο για να τελειώσουμε και να φύγεις από πάνω μου όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Κι όχι, δε με ερέθισες ποτέ κατά τη διάρκεια της πράξης. Ήμουν μια τέλεια ηθοποιός. Για χρόνια, είχα την ευκαιρία να εξασκούμαι στο να μη σκέφτομαι τίποτα. Οι σκέψεις μου, όσο ήμασταν μαζί, ήταν αλλού. Κάπου, όπου δεν μπορούσες να μου κλέβεις τον αυτοσεβασμό…

Αν πιστεύεις ότι μου κάνεις χάρη που με πληρώνεις για 30 λεπτά ή μια ώρα, τότε κάνεις λάθος. Θα προτιμούσα να γινόταν όλο αυτό, πολύ πιο γρήγορα. Όταν θέλεις να μου το παίξεις σωτήρας, ρωτώντας με τι γυρεύει ένα τόσο όμορφο κορίτσι σε ένα τέτοιο μέρος, χάνεις το φωτοστέφανο σου όταν μου ζητάς να ξαπλώσω και βάζεις όλη σου τη δύναμη πάνω στο σώμα μου.

Αν νομίζεις πως χάρη στον ανδρισμό σου, μπορείς να με φέρεις στη κορύφωση, να ξέρεις ότι προσποιούμαι. Θα μπορούσα να κερδίσω χρυσό μετάλλιο στην προσποίηση. Προσποιούμαι τόσο καλά, που ο ρεσεψιονίστ, πέφτει από την καρέκλα του από τα γέλια. Τι περίμενες; Είσαι ο νούμερο πέντε, ή ο έκτος ή όγδοος εκείνη την ημέρα.

Νομίζεις ότι ερεθίζομαι, σωματικά ή πνευματικά, με το να κάνω σεξ με άντρες που δεν επιλέγω εγώ η ίδια; Ούτε καν. Τα γεννητικά μου όργανα έχουν "καεί" από τα προφυλακτικά και τα λιπαντικά.  Και κουράστηκα. Κουράστηκα τόσο, που συχνά πρέπει να είμαι προσεκτική όταν κλείνω τα μάτια για να μην αποκοιμηθώ, ενώ συνεχίζω και "συμμετέχω" στην ερωτική πράξη.

Αν νομίζεις ότι με πληρώνεις για να ακούω τις ψιλοκουβέντες σου, τότε ξανασκέψου το. Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για τις δικαιολογίες σου. Δεν με ενδιαφέρει αν με τη γυναίκα σου δεν κάνετε σεξ. Όταν πιστεύεις ότι σε συμπονώ και σε κατανοώ, τότε σίγουρα είναι ψέμα. Δε νιώθω παρά περιφρόνηση για σένα.

Όταν υμνείς εμένα και το σώμα μου, ή τις σεξουαλικές μου ικανότητες, απλά είναι σαν να κάνεις εμετό πάνω μου. Δε βλέπεις τον  άνθρωπο πίσω από τη μάσκα… Στην πραγματικότητα, δε λες ποτέ εκείνες τις σκέψεις που θέλω να ακούσω. Αντίθετα, λες αυτά που εσύ έχεις ανάγκη να ακούσεις. Λες, προκειμένου να διατηρήσεις την αυταπάτη, και σταματάς να σκέφτεσαι πώς κατέληξα εδώ, όταν ήμουν μόλις 20 ετών. Βασικά, δεν σε ενδιαφέρει καθόλου. Γιατί έχεις μόνο ένα στόχο- να δείξεις τη δύναμή σου, πληρώνοντας με για να χρησιμοποιήσεις το σώμα μου για ευχαρίστηση.

Και όχι, δεν πηγαίνω σπίτι όταν εσύ τελειώνεις. Εγώ, συνεχίζω να εργάζομαι, λέγοντας στον επόμενο πελάτη ακριβώς την ίδια ιστορία που θέλει να ακούσει. Είστε τόσο απορροφημένοι από τη λαγνεία σας…

Όταν αγοράζεις το σεξ, αυτό λέει πολλά για σένα, για την ανθρωπιά σου, για τη σεξουαλικότητά σου. Για μένα, είναι αδυναμία. Η πορνεία υπάρχει γιατί είσαι μισογύνης και γιατί ενδιαφέρεσαι για τις σεξουαλικές σου ανάγκες. Σε λυπάμαι, ειλικρινά, επειδή νομίζεις ότι το σεξ είναι να εκσπερματώνεις μέσα στον κόλπο μιας ξένης.

Είχα πολλές εμπειρίες ως ιερόδουλη. Με ώθησε ώστε να γράψω αυτό το γράμμα σε σένα. Εσύ, φυσικά, περνιέσαι για ένας από τους καλούς πελάτες. Αλλά δεν υπάρχουν καλοί πελάτες…

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Tanja Rahm»

[Πηγή επιστολής: http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG9822 , ανακτήθηκε στις 05.05.2016]