Μπορίς Βιαν, Γιατί να ζω

Γιατί να ζω, γιατί να ζω για το πόδι το χλωμό κάποιας ξανθιάς στον τοίχο ακουμπισμένο κάτω από πλούσιο ήλιο. Για το πανί το στρογγυλό ενός καϊκιού στενόμακρου, για της κουρτίνας τη σκιά, τον κρύο μου καφέ, για ν’ ακουμπάω την άμμο, για να κοιτάω το βυθό που τόσο είναι γαλάζιος που κατεβαίνει έτσι βαθιά μαζί με τα ψαράκια. Τα ήρεμα ψαράκια βοσκάνε κάτω εκεί ή φτερουγίζουν πάνω από φύκια μαλλιά σαν πουλιά βραδυκίνητα, σα γαλάζια πουλιά. Γιατί τάχα να ζω; Μα γιατί είν’ ωραίο.