by berlin by the wall

καπνίζει η ψηλή κοπέλα
το αγόρι τραγουδά στη λεωφόρο του βολταίρου
 τον κοιτάζει στα μάτια
φυσά τον καπνό,
χαμηλώνει το βλέμμα
 ήταν παράδεισος,
μα το αγόρι γυρνά την πλάτη στο μικρό θέατρο στη λεωφόρο του βολταίρου
έχεις δίκιο κι εγώ άδικο, της τραγουδά,
ναι, ήταν όμορφαν
ναι, θα μου λείψεις
αυτή χαμηλώνει το βλέμμα,
φυσά τον καπνό κι αναρωτιέται εκεί στη λεωφόρο του βολταίρου

-------------------------

η στιγμή της συνειδητοποίησης είναι πάντα κομβική. γυρνά ο διακόπτης και το φως ανάβει ή σβήνει - αναλόγως.
αποδέχεσαι, ακόμα κι αν δεν κατανοείς.
ίσως ταραχτείς.
ίσως κλάψεις.
 ίσως γυρίσεις την πλάτη.
 ίσως μάλιστα ανακουφιστείς και βγάλεις από τα σωθικά σου αυτόν τον βαθύ λυτρωτικό αναστεναγμό.
πώς να ένιωσε άραγε το όμορφο κορίτσι από το αμβούργο με το αγορίστικο ελληνικό όνομα; δεν έκλαψε
απλώς χαμήλωσε το βλέμμα καπνίζοντας στη λεωφόρο του βολταίρου