Wednesday, May 18, 2011

Lied Vom Kindsein


Als das Kind Kind war,
ging es mit hängenden Armen,
wollte der Bach sei ein Fluß,
der Fluß sei ein Strom,
und diese Pfütze das Meer.

Als das Kind Kind war,
wußte es nicht, daß es Kind war,
alles war ihm beseelt,
und alle Seelen waren eins.

Als das Kind Kind war,
hatte es von nichts eine Meinung,
hatte keine Gewohnheit,
saß oft im Schneidersitz,
lief aus dem Stand,
hatte einen Wirbel im Haar
und machte kein Gesicht beim fotografieren.

Als das Kind Kind war,
war es die Zeit der folgenden Fragen:
Warum bin ich ich und warum nicht du?
Warum bin ich hier und warum nicht dort?
Wann begann die Zeit und wo endet der Raum?
Ist das Leben unter der Sonne nicht bloß ein Traum?
Ist was ich sehe und höre und rieche
nicht bloß der Schein einer Welt vor der Welt?
Gibt es tatsächlich das Böse und Leute,
die wirklich die Bösen sind?
Wie kann es sein, daß ich, der ich bin,
bevor ich wurde, nicht war,
und daß einmal ich, der ich bin,
nicht mehr der ich bin, sein werde?

Als das Kind Kind war,
würgte es am Spinat, an den Erbsen, am Milchreis,
und am gedünsteten Blumenkohl.
und ißt jetzt das alles und nicht nur zur Not.

Als das Kind Kind war,
erwachte es einmal in einem fremden Bett
und jetzt immer wieder,
erschienen ihm viele Menschen schön
und jetzt nur noch im Glücksfall,
stellte es sich klar ein Paradies vor
und kann es jetzt höchstens ahnen,
konnte es sich Nichts nicht denken
und schaudert heute davor.

Als das Kind Kind war,
spielte es mit Begeisterung
und jetzt, so ganz bei der Sache wie damals, nur noch,
wenn diese Sache seine Arbeit ist.

Als das Kind Kind war,
genügten ihm als Nahrung Apfel, Brot,
und so ist es immer noch.

Als das Kind Kind war,
fielen ihm die Beeren wie nur Beeren in die Hand
und jetzt immer noch,
machten ihm die frischen Walnüsse eine rauhe Zunge
und jetzt immer noch,
hatte es auf jedem Berg
die Sehnsucht nach dem immer höheren Berg,
und in jeder Stadt
die Sehnsucht nach der noch größeren Stadt,
und das ist immer noch so,
griff im Wipfel eines Baums nach dem Kirschen in einem Hochgefühl
wie auch heute noch,
eine Scheu vor jedem Fremden
und hat sie immer noch,
wartete es auf den ersten Schnee,
und wartet so immer noch.

Als das Kind Kind war,
warf es einen Stock als Lanze gegen den Baum,
und sie zittert da heute noch.

von Peter Handke

Saturday, May 7, 2011

Συγνώμη

Συγνώμη στο υποτιθέμενο μπλογκ μου που το έχω εγκαταλείψει τόσους μήνες (ή μήπως χρόνια)...
Συγνώμη στο μυθιστόρημα που προσπαθώ να ολοκληρώσω εδώ και μια τριετία και να αποκτήσω και εγώ τον τίτλο της πρωτοεμφανιζόμενης συγγραφέως...
Συγνώμη στις φίλες μου που δεν τις βλέπω τόσο συχνά όσο θα ήθελα...
Συγνώμη σε όσους έχω πληγώσει ηθελημένα ή άθελα...
Συγνώμη στον εαυτό μου που δεν εκπλήρωσα όλα αυτά τα νεανικά όνειρά μου...

Thursday, December 16, 2010

Απορώ και ντρέπομαι για άλλη μια φορά


Απορώ και ντρέπομαι για την ωμή χρήση βίας από όποιον και προς όποιον αν ασκείται.
Απορώ και ντρέπομαι που έπρεπε να μπούμε σε ξένους ειδησεογραφικούς ιστοτόπους για να ενημερωθούμε για το τι γίνεται.
Απορώ και ντρέπομαι για τη γενίκευση των 740 ευρώ που πλησιάζει.
Απορώ και ντρέπομαι για το πώς φτάσαμε σε αυτό το απόλυτο χάλι.
Απορώ και ντρέπομαι με τη στάση των δανειστών της χώρας μας που και κερδοσκοπούν εις βάρος μας και μας το παίζουν μπαμπούλες.
Απορώ και ντρέπομαι γιατί τίποτα δεν αλλάζει τελικά: η χυδαιότητα, η αρπαχτή, ο καιροσκοπισμός, η λαμογιά, το μέσο, ο κουμπάρος, το ψέμα.....
Απορώ και ντρέπομαι.... που είμαι ελληνίδα...

Friday, May 7, 2010

Απορώ και ντρέπομαι





Απορώ και ντρέπομαι, αναρωτιέμαι τι άλλο μας περιμένει ακόμα, και πάλι απορώ και δε σταματώ να ντρέπομαι.
Είναι αυτοί συμπολίτες μου; Αυτοί που δολοφονούν αθώους μέσα στη δουλειά τους;
Είναι αυτοί συμπολίτες μου; Αυτοί που ζητωκραυγάζουν όταν καίνε τους άλλους ζωντανούς;
Είναι αυτοί συμπολίτες μου; Αυτοί που καταστρέφουν μια δίκαιη ειρηνική διαδήλωση και αποπροσανατολίζουν από την ουσία;
Είναι αυτοί συμπολίτες μου, αυτοί που βάζουν το μαντήλι και την κουκούλα και σκορπούν το χάος, το φόβο, την καταστροφή, το θάνατο, χούλιγκαν χείριστοι, χειραγωγούμενοι και κατευθυνόμενοι. Όχι, δεν είστε αναρχικοί, οι αναρχικοί καταδικάζουν τη βία, όχι, ο Μπακούνιν δεν τα είπε έτσι..

Ή μήπως είναι οι άλλοι συμπολίτες μου; Αυτοί που λένε ξύλινα λόγια, καταδικάζουν στην αρχή και στη συνέχεια αρχίζουν πάλι να εξαπολύουν τις γνωστές, χιλιοειπωμένες κατηγορίες τους;
Είναι αυτοί οι πολιτικοί ταγοί που θα σώσουν τη χώρα; Αυτοί που πρώτοι έδωσαν το παράδειγμα της υποκρισίας, της λούφας, της ψευτιάς, του φαίνεσθαι αδιαφορώντας για το είναι.
Αυτοί που έκαναν ένα υδροκέφαλο κράτος, ένα υδροκέφαλο δημόσιο τομέα, ένα υδροκέφαλο τέρας που τελικά ετοιμάζεται να μας καταβροχθίσει.
Αυτοί που διόριζαν, έταζαν, νόμιζαν και νομίζουν ότι είναι κάτι ιδιαίτερο.

Ντρέπομαι που ψηφίζω από τα 18 τέτοιους υποκριτές...
Ντρέπομαι που σας ανέχομαι...
Ντρέπομαι που επιτρέπω στην πόλη μου κάθε λίγο να γίνεται πεδίο μάχης...
Ντρέπομαι που σας επιτρέπουμε να μας αποπροσανατολίζετε....
Ντρέπομαι που με κάνατε να σκέφτομαι να εγκαταλείψω τη χώρα μου...
Ντρέπομαι να λέω ότι είμαι Ελληνίδα....
Ντρέπομαι που φοβάμαι...
Ντρέπομαι για μένα και για τα παιδιά που μεγαλώνω σε αυτή τη μαυρίλα...


"Θα φτύσω στους τάφους σας" έγραφε ο αγαπημένος μου Μπορίς Βιαν. Εγώ ούτε αυτό δε θα κάνω, δε σας αξίζει ούτε το σάλιο μου...

Απλώς θα συνεχίσω να ντρέπομαι...
θα συνεχίσω να απορώ...
χωρίς ελπίδα
χωρίς ελπίδα
μόνο ντροπή
ντροπή και απορία

Wednesday, January 27, 2010

ΤΡΥΠΕΣ...



http://www.youtube.com/watch?v=Trzb1eQEQI8
Κορυφαίος στο στίχο ο Αγγελάκας, εμφανίζεται με τους ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ στο Fuzz Παρασκευή και Σάββατο.
http://www.youtube.com/watch?v=s66hSI2y1hc

γιατί ακούω την αγάπη, μα δεν ακούω τις σκέψεις μου!

Wednesday, December 16, 2009

Should I much weep and cry o'er thee tonight?

Should I much weep and cry o'er thee tonight? This blessed lonely night of mortal pain for having seen thine eyes by moonlight twinkle bright and heard our vows that love won't die in vain, along with whispers of instinctive lust as you did lean to offer truth to me; for having felt so strong loves eerie gust into a maenad's crazed dance did I lead thee. Why should I then not woe, my only lover? But I watched you thyself just give away, disperse the buds it took us so long to gather and attar from your heart I'll smell no other day. For still 'tis night - at last can I now clearly see that your sweet love was meant not for me - but thee! 5.5.1987, dedicated from A.K. to A.K.

Ο πανικός της υπερβολής

Ελπίζω να συμφωνήσετε με το ακόλουθο άρθρο σχετικά με την υστερία της νέας γρίπης ....
Ο πανικός της υπερβολής

Όταν άρχισε η κινδυνολογία για τη νέα πανδημία μεσούντος του θέρους, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος του παραλογισμού το οποίο θα βίωναν οι περισσότερες σχολικές μονάδες αυτόν τον Νοέμβρη. Επειδή όμως ζούμε στη χώρα της υπερβολής, το πιο ευφάνταστατο σενάριο έγινε τελικά πραγματικότητα.

Η νέα γρίπη πρωτοχτύπησε τους φοιτητές που έκαναν τις διακοπές τους στη Μύκονο, την Πάρο ή τη Σαντορίνη. Το Υπουργείο Υγείας προέβη προληπτικά σε πολύ αυστηρά μέτρα στις σχολικές μονάδες σύμφωνα με τα οποία θα έπρεπε οι διευθυντές να περνούν όλο το πρωινό τους στα τμήματα μετρώντας απόντες, στη συνέχεια θα έπρεπε να επικοινωνούν με τις οικογένειες των απόντων, να καταγράφουν θερμοκρασίες και γριπώδη συμπτώματα, να ενημερώνουν εγκαίρως με ποσοστά, νέα και παλιά περιστατικά την οικεία Σχολική Διεύθυνση, να προϊστανται των σχολικών επιτροπών γρίπης, να εξετάζουν και απομακρύνουν τα παιδιά που παρουσιάζουν ύποπτα συμπτώματα, να φροντίζουν ώστε οι κουπαστές και τα πόμολα να καθαρίζονται πριν και μετά από κάθε διάλειμμα με αντισηπτικό και να είναι σίγουροι ότι τα παιδιά πλένουν συχνά τα χέρια τους, αποφεύγουν τα φιλιά, δε μοιράζονται το μολύβι με το διπλανό τους, δεν ακουμπούν το πρόσωπό τους και βήχουν με τον αρμόζοντα τρόπο. Θεωρούμε ότι οι περισσότεροι συνάδελφοι Διευθυντές Σχολικών μονάδων σπατάλησαν το χρόνο τους για τα παραπάνω αμελώντας άλλες λειτουργικά ζωτικές ευθύνες, χωρίς όμως να υπάρχει πάντα και η αντίστοιχη αντίδραση από τις αρμόδιες υπηρεσίες των νομαρχιών, όταν ο αριθμός των ύποπτων απόντων αυξανόταν.

Έπρεπε να μεγαλώσει τόσο ο αριθμός των άρρωστων παιδιών (μικρότερος όμως από τους απόντες με την κοινή γρίπη κάθε Φεβρουάριο), ώστε το Υπουργείο Υγείας να επανέλθει με νέα εγκύκλιο και συγκεκριμένο αλγόριθμο που ορίζει πότε κλείνει ένα τμήμα, ένα σχολείο, ένα συγκρότημα. Και με αυτή τη νέα εγκύκλιο αρχίζει το θέατρο του παραλόγου.... Κλείνει ένα τμήμα, κι αν κλείσει το ένα τρίτο των τμημάτων, κλείνει το σχολείο, αδιαφορώντας εάν ένα τμήμα έχει ήδη κλείσει και έχει ξαναρχίσει τα μαθήματα ή δεν έχει προλάβει καν να γυρίσει στο σχολείο. Και αν για κακή τύχη κλείσει στο μεταξύ και όλο το σχολικό συγκρότημα, δεν είνα απίθανο παιδιά να απουσιάσουν έως και τρεις εβδομάδες από τις σχολικές τάξεις λόγω ενός αλγόριθμου....

Αδιαφορεί το Υπουργείο Υγείας για την ουσία του μέτρου και μένει στον τύπο. Δε θα κολλήσουν τα παιδιά στο πάρτι που θα πάνε το Σαββατόβραδο, στον κινηματογράφο, στο μπαράκι, στο μετρό, στο λεωφορείο, στο σπίτι του κολλητού, στο φροντιστήριο, στο γήπεδο, στο ίδιο τους το σπίτι από το αδερφάκι που φοιτά σε άλλο σχολείο ή από το γονιό τους;
Αν μπορούσαμε να κλειδώσουμε τα παιδιά μέσα στο δωμάτιό τους, να τα αφήνουμε να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο μόνο μέσω διαδικτύου, κινητών και msn, ίσως και να καταφέρναμε να περιορίσουμε αισθητά τη διασπορά της νέας γρίπης.
Όσο όμως τα παιδιά μας κυκλοφορούν ευτυχώς ελεύθερα, θα έπρεπε να έχουμε και τα σχολεία ανοιχτά. Ναι, να επισημαίνουμε τα μέτρα πρόληψης, αλλά να έχουμε τα παιδιά μέσα στο σχολείο. Δεν είναι μόνο το θέμα της ύλης, των εξετάσεων, των Πανελλαδικών. Είναι το λάθος πρότυπο που προβάλλουμε στους νέους ανθρώπους, είναι τα προβλήματα που δημιουργούμε στις οικογένειες, είναι η λογική της προσωρινής συγκάλυψης και όχι της ουσιαστικής αντιμετώπισης.

Ας αφήσει λοιπόν το Υπουργείο Υγείας τα παιδιά να πάνε στο σχολειό τους, τους γονείς να πάνε στη δουλειά τους, τους υπαλλήλους των Νομαρχιών να ασχοληθούν με ουσιαστικά ζητήματα, τους υπαλλήλους του ΥΠΕΠΘ να τρέξουν για πραγματικά φλέγοντα θέματα, τους διευθυντές των σχολικών μονάδων να διοικήσουν τα σχολεία τους. Ας σταματήσει επιτέλους ο πανικός της υπερβολής.

Αγγελική Κανελλακοπούλου – Βασίλης Τόλιας
Διευθυντές Γυμνασίου / Λυκείου της Γερμανικής Σχολής Αθηνών

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_04/12/2009_381888