Thursday, April 14, 2016

Russian poems I love

Confession

I love you, - though I rage anew
And struggle in vain, distressed,
And at your feet, I now confess
This foolishness to you!
This ill befits my age, and I…
Should know: enough’s enough!
But all the symptoms here imply
That I am plagued with love:
Without you near, - I’m feeling bored;
With you, - I feel estranged now;
But I can’t speak a single word
Of how I love you, angel!
When, from the living room, I hear
Your girlish laughter in the distance,
Or when I see you walking near,
I lose my mind that very instant.
You’ll smile – and my joy is real;
You’ll turn away – I pine;
And my reward for this ordeal –
Your pale-white hand in mine.
When by the lace frame, full of care,
You’re bending carelessly, your hair
Hangs low, your eyes are mild –
I marvel at you, but don’t dare
To say a word, as though a child!
Shall I confess what plagues soul
What brings me jealousy and worry,
When you are going for a stroll,
When weather’s foul and stormy?
When you are all alone and crying,
And when we talk till morning light,
And when the speedy carriage’s flying,
When the piano plays at night?
I only ask for your compassion.
Alina! I can’t ask for love.
Throughout this life, I’ve sinned enough,
To not be worthy of your passion.
But try to feign it! I’m naïve.
That gaze beguiles me, believe me!
Ah, it’s so easy to deceive me!...
This time, I’m glad to be deceived!

Alexander Pushkin, (1826), Translation by Andrey Kneller

Outcome

Neither miles
nor quarrels
can make love perish.
Thought out
and tested
all through.
Raising the sheet of verses,
my cherished,--
I swear that my love is both,
constant and true!




Vladimir Mayakovsky, (1922), Translation by Andrey Kneller

A wish

My days still linger, slow and rough,
Each moment multiplies the sadness
Within the heart of hapless love
And drives my yearning into madness.
I’m silent; I don’t dare to breathe.
I weep, my tears are my salvation.
My soul, held captive in this grief,
In tears alone finds consolation.
No longer do I care if life goes by,
Its empty ghost will lastly set me free;
The sorrow of my love is dear to me--
If I die loving, then I pray let die!

Alexander Pushkin, (1816), Translation by Andrey Kneller


Till we meet again, my dear one! 

Till we meet again, my dear one!
As the curtains fall.
On the lips, I’ll kiss the mirror
hanging in your hall.
On the cheek. And leaving, worr-
ied that I won’t withstand,
I will kiss the closing door
gently on the hand.

Vera Pavlova,  Translation by Andrey Kneller

Friday, March 25, 2016

Μη φοβού....



 Βράδυ 25ης Μαρτίου, ημέρας εθνικής παλιγγενεσίας μα και μεγίστης θρησκευτικής εορτής μια και είναι η ημέρα του Ευαγγελισμού, του ευ-αγγελισμού, όταν ο (αρχ)άγγελος Γαβριήλ ανακοίνωσε στη Μαριάμ τα χαρμόσυνα νέα λέγοντας μεταξύ άλλων το γνωστό "Μη φοβού, Μαριάμ εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ". 

Ταυτόχρονα η 25η Μαρτίου είναι η ημέρα της ονομαστικής εορτής μου, αφού αν και Αγγελική (όνομα που μου δόθηκε πρωτίστως προς τιμήν της εκ πατρός γιαγιάς μου αλλά και προς τιμήν κάποιου αγγέλου, θες του Γαβριήλ, του Μιχαήλ, του Ραφαήλ... ) δεν εορτάζω την 8η Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η σύναξη των αγγέλων υπό τον αρχάγγελο Μιχαήλ ως αντίσταση κατά της αποστασίας του Εωσφόρου, αλλά την ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η χαρμόσυνη είδηση προς την Μαριάμ - γνωστή σε εμάς ως Παναγία.

 Σύμφωνα με την  Εκκλησία της Ελλάδος "Οι άγγελοι ως προς την προαίρεση είναι ελεύθεροι και τρεπτοί, έχοντας δυνατότητα να προκόπτουν στο αγαθό, αλλά και να τρέπονται στο κακό". Έτσι λοιπόν τούτη τη νύχτα, κατάκοπη από την κούραση αλλά και βυθισμένη στη γλύκα που σου δίνει η αγάπη των πολύ δικών σου, αφού μάζεψα τα πιάτα, τα ποτήρια, τα τσιγάρα, αφού σκούπισα και σφουγγάρισα, κάθισα να γράψω λίγες λέξεις, ορμώμενη από τον προαναφερθέντα ορισμό. Είμαι ελεύθερη; Τελικά πρόκοψα στο αγαθό ή έχω τραπεί στο κακό; Ή μήπως δεν έχει ακόμη τίποτα κριθεί; Και μέσα στις πνευματικές αυτές ανησυχίες ξεπήδησαν στο μυαλό μου στιγμές άλλες. Στιγμές που ένιωσα να απογειώνομαι, να εξυμνώ τη ζωή, να βιώνω το καλό, να πετώ όπως οι άγγελοι στην ταινία "Φτερά του έρωτα" (Himmel über Berln/Wim Wenders) και στιγμές άλλες που η μικρότητα των ανθρώπων με πλήγωσε, η υποκρισία που βίωσα με ταρακούνησε, το ψέμα χαστούκι στην αξιοπρέπειά μου, αλλά και στιγμές που εγώ πλήγωσα άθελα ελπίζω κι όχι ηθελημένα ανθρώπους που δεν το άξιζαν, σκληρή και άτεγκτη, ανίκανη να συγχωρήσω.

Θυμάμαι και εκείνες τις άλλες στιγμές που γέλαγα μέχρι το πρωί, που ξενυχτούσα με την ενέργεια να αναβλύζει από όλο το είναι μου, το τρυφερό χάδι, τη μεγάλη αγκαλιά, την αληθινή αγάπη. Και τα βάζω με τον εαυτό μου. Που φάνηκα κατώτερη των περιστάσεων. Λίγη. Ένας άγγελος με τροπή στην αυτοκαταστροφή.

Κι όσο γράφω τούτες τις γραμμές, στο ραδιόφωνο παίζει το ξεχασμένο τραγούδι που μιλά κι αυτό με τον τρόπο του για την άρνηση. Την άρνηση της αγάπης. Τη σιωπή. Το χαμένο παράδεισο....

"Εσύ μου 'πες πως μ’ αγαπάς
μα πριν ξημερώσει μ’ αρνήθηκες
και εγώ που σε πίστεψα πώς
θα ζήσω ξανά μοναχός

Τώρα σιωπή
τώρα φεύγεις και αφήνεις ρυτίδες
χτύπα και συ
η καρδιά μου ν’ αντέξει μπορεί"


Μη φοβού, Αγγελική.
Άλλωστε "perhaps everything happens for a reason".

Μη φοβού....

2002GR - Esy moy eipes pos m' agapas

Monday, March 21, 2016

Σχεδόν μια ιστορία τρίτων....

Κάποτε σαν δυο ξένοι θα δίνουμε τα χέρια
κι όλη αυτή η πυρκαγιά
θάναι: τα περασμένα,
οι μέρες που περάσαμε μαζί
σχεδόν μια ιστορία τρίτων

Κανένας ποτέ δε γλίτωσε απ’ το χρόνο.

Καταλαβαίνεις τώρα,
γιατί κάθε στιγμή μου είμαι αληθινός,
γιατί κάθε στιγμή μου θέλω νάναι αληθινή.

Γιάννης Νεγρεπόντης- Προαίσθηση

21 Μαρτίου σήμερα - Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης..... food for thought...

Λέξεις μετρημένες
Αλήθειες μεγάλες
Ιστορίες καθημερινές
Σταγόνες πίκρας
Απορία
Σχεδόν μια ιστορία τρίτων....

Thursday, March 17, 2016

AN...

Αν…. Αρέσει πολύ πραγματικά, σε μικρούς και μεγάλους, να φτιάχνουν σενάρια στο μυαλό τους. Τι θα γινόταν, αν….; Αν ζούσαμε σε άλλη εποχή, αν είχαμε συναντηθεί, όταν ήμαστε νέοι, αν είχαμε χρήματα να ρέουν άφθονα, αν, αν, αν, αν……
Η μόνιμη επωδός βεβαίως είναι πάντα (μα πάντα!) ότι όλα θα τα κάναμε καλύτερα, διαφορετικά, αλάνθαστα. Και θα ζούσαμε τώρα μια ζωή πιο ευτυχισμένη, πιο επιτυχημένη… Δεν θα είχαμε χωρίσει, δεν θα είχαν χαθεί οι αγαπημένοι μας, θα είχαμε δουλειά ή θα κάναμε μια δουλειά που θα μας άρεσε περισσότερο (και κατά προτίμηση θα μας απέφερε και άφθονο πλούτο), θα βουτάγαμε στα μέλια και θα πετάγαμε στα σύννεφα.
Ναι, η ζωή μας είναι τυχαία. Οι επιλογές μας καθορίζουν συνήθως εν αγνοία μας τη ζωή τη δική μας αλλά και τη ζωή άλλων.
Όμως ποιο το νόημα αυτού του αν; Για να πέσουμε ακόμα πιο βαθιά στην τρύπα μας; Για να νιώσουμε ακόμη πιο άχρηστοι; Πιο αποτυχημένοι; Πιο λίγοι; Πιο μικροί;
Αρνούμαι τα αν.
Επιλέγω να αντιμετωπίσω τη ζωή ως έχει.
Τις επιλογές που έχω κάνει.
Τις συνέπειες τους.
Να αναμοχλέψω όμορφες στιγμές.
Να ξαναζήσω το πάθος.
Να ξανακλάψω με τα λάθη μου.
Να προσπαθήσω να μην τα ξανακάνω. Ναι, αυτό ναι!
Όμως κάθε στιγμή που ζούμε είμαστε αυτό που έχουμε ήδη ζήσει.
Μόνο έτσι θα αγαπήσουμε το είναι μας, θα ατενίσουμε με αισιοδοξία το αύριο, θα είμαστε ευγνώμονες για την παρουσία των αγαπημένων μας προσώπων, συγγενών, φίλων, συντρόφων, θα γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι, ωριμότεροι και σοφότεροι.
Χωρίς αν….

Saturday, February 27, 2016

 Πωλ Ελυάρ - τρία ποιήματα / αποσπάσματα για τον αληθινό (;) έρωτα



Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ (σε μετάφραση Ελένης Βακαλό)
                                                                                                 
Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου
Και τα μαλλιά της μπλέκονται μες στα δικά μου
Έχει το σχήμα των χεριών μου
Έχει το χρώμα των ματιών μου
Βυθίζεται μες στη σκιά μου
Σα μια πέτρα στον ουρανό
Έχει τα μάτια της πάντ' ανοιχτά
Και δε μ' αφήνει σ' ύπνο να γείρω
Τα όνειρά της μέσα στο φως
Σβήνουν τον ήλιο
Με κάνουν να γελώ, να κλαίω και να γελώ
Και να μιλώ χωρίς να έχω τίποτα να πω.                                                                                                        

ΧΩΡΙΣ ΗΛΙΚΙΑ (σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη)                      
                                                      
[...]   Χέρια από τα χέρια μας αναγνωρισμένα
Χείλια με τα χείλια μας ενωμένα
Οι πρώτες ανθισμένες ζέστες
Παραστέκουνται το αίμα δροσερό
Το πρίσμα ανασαίνει μαζί μας
Εύφορη αυγή
Στην κορφή κάθε χόρτου βασίλισσα
Στην κορφή των μούσκλων στην αιχμή του χιονιού
Του κυμάτου της ταραγμένης άμμου
Της επίμονης παιδικής ζωής
Έξω από όλες τις σπηλιές μας
Έξω από τον εαυτό μας.                                                                                                                                                       

Ο ΕΡΩΤΑΣ Η ΠΟΙΗΣΗ (σε μετάφραση Ανέστη Μελιδώνη)                                        

[...] Στο είπα για τα σύννεφα
Στο είπα για το δέντρο της θάλασσας
Για κάθε κύμα για τα πουλιά στα φύλλα
Για τα βότσαλα του θορύβου
Για τα οικεία χέρια
Για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο
Κι ο ύπνος του δίνει τον ουρανό με το χρώμα του
Για όλη τη νύχτα που ήπιαμε
Για τα κιγκλιδώματα των δρόμων
Για το ανοιχτό παράθυρο για ένα ακάλυπτο μέτωπο
Στο είπα για τις σκέψεις σου για τα λόγια σου
Κάθε χάδι κάθε εμπιστοσύνη ξαναζούν

Friday, February 12, 2016

Δεν επιστρέφεις — της Martha Rivera Garrido

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα πνευματώδη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που σκέφτεται, που γνωρίζει αυτά που ξέρει κι επιπλέον μπορεί και να πετά · γυναίκα σίγουρη για τον εαυτό της.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που γελά ή κλαίει στον έρωτα, που ξέρει να μετουσιώνει το κορμί σε πνεύμα · πόσω μάλλον μία που αγαπά την ποίηση ή που στέκεται να θαυμάσει για ώρες κάποιο πίνακα και που δεν ξέρει πώς να ζει δίχως τη μουσική.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, που είναι επαναστάτρια και νιώθει φρίκη απέραντη μπροστά στην αδικία.
Γυναίκα που σιχαίνεται την τηλεόραση. Και που είναι όμορφη δίχως να στέκεσαι στο πρόσωπο ή το κορμί της.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρικη, διαυγή και βλάσφημη.

Μην το ευχηθείς ποτέ να ερωτευτείς μία γυναίκα τέτοια.

Γιατί όταν ερωτεύεσαι γυναίκα όπως αυτή, ασχέτως αν μείνει μαζί σου, ή αν σε αγαπήσει κι εκείνη, από μια τέτοια γυναίκα, ποτέ δεν επιστρέφεις.

[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης, στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Η Martha Rivera Garrido (1960) είναι Δομινικανή ποιήτρια - Μετάφραση: Ούρσουλα Φωσκόλου]
Το κείμενο στο πρωτότυπο και στην αγγλική του μετάφραση

Monday, January 11, 2016

Fare well, David! Our hero, our duke, our starman....

Διανύαμε το σχολικό έτος 1980/81, αισίως πλέον μαθήτρια της Β΄Γυμνασίου, όταν έφτασε αυτή η σημαντική στιγμή της ζωής μου να αγοράσω το πρώτο μου βινύλιο. Μόνη, με δικά μου χρήματα (κάπου στις 200 δρχ, μάλλον θα έκανε), σε μια Σαββατιάτικη βόλτα στο γοητευτικό κέντρο της Αθήνας. Παρέα με τον διπλανό και κολλητό μου πήραμε το λεωφορείο της γραμμής, κατεβήκαμε στο τέρμα στην οδό Κάννιγγος και απεγνωσμένα ψάχναμε να βρούμε πού είναι η οδός Ακαδημίας. Τελικός στόχος μας το ιστορικό δισκοπωλείο Happening επί της οδού Χαριλάου Τρικούπη.
Κι εκεί έγινε αυτή η πρώτη ιστορική αγορά δίσκου 33 στροφών, του άρτι αφιχθέντος  Scary Monsters (and Super Creeps) του David Bowie.
Γιατί το επέλεξα; Δεν θυμάμαι, το ομολογώ. Πάντως δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό τα τελευταία 35 χρόνια.
Από εκείνο το απόγευμα Σαββάτου άρχισε αυτή η αέναη, ατέρμονη, διαρκής και γεμάτη σεβασμό επαφή μου με τη μουσική του.
Αγόραζα μανιωδώς ό,τι κυκλοφορούσε τότε στην Αθήνα, βρήκα άγνωστα σε μένα παλιά άλμπουμ της προ Space Oddity εποχής στο πρώτο μου ταξίδι στο Μόναχο, παρακολουθούσα τις ταινίες στις οποίες έπαιζε, άφωνη συχνά από το μεγαλείο αυτού του ιδιόμορφου, πρωτοποριακού, ρηξικέλευθου και συχνά παρεξηγημένου καλλιτέχνη.
Είχα την τύχη να τον δω ζωντανά στη σκηνή.
Είχα την τύχη να ταξιδέψω με τη μουσική του σε σοκάκια προκλητικά, σοκάκια σκοτεινά, μοναχικά, αστρικά, πασπαλισμένα με κάμποσο glam και μεγάλη δόση ενδοσκόπησης.
Λίγες ώρες πριν πεθάνει, μεσάνυχτα Κυριακής ώρα Ελλάδος, άκουγα μανιωδώς τα τραγούδια και διάβαζα για αυτόν στο διαδίκτυο.
Είχα την τύχη να τον αποχαιρετήσω, βυθισμένη μέσα στην άγνοιά μου....
Στο καλό, ήρωα, δούκα, αστράνθωπε.
Στο καλό, David.
Όλοι εμείς, οι κοινοί θνητοί που άγγιξες και ταξίδεψες με τη μουσική σου, σε ευχαριστούμε.