Fare well, David! Our hero, our duke, our starman....

Διανύαμε το σχολικό έτος 1980/81, αισίως πλέον μαθήτρια της Β΄Γυμνασίου, όταν έφτασε αυτή η σημαντική στιγμή της ζωής μου να αγοράσω το πρώτο μου βινύλιο. Μόνη, με δικά μου χρήματα (κάπου στις 200 δρχ, μάλλον θα έκανε), σε μια Σαββατιάτικη βόλτα στο γοητευτικό κέντρο της Αθήνας. Παρέα με τον διπλανό και κολλητό μου πήραμε το λεωφορείο της γραμμής, κατεβήκαμε στο τέρμα στην οδό Κάννιγγος και απεγνωσμένα ψάχναμε να βρούμε πού είναι η οδός Ακαδημίας. Τελικός στόχος μας το ιστορικό δισκοπωλείο Happening επί της οδού Χαριλάου Τρικούπη.
Κι εκεί έγινε αυτή η πρώτη ιστορική αγορά δίσκου 33 στροφών, του άρτι αφιχθέντος  Scary Monsters (and Super Creeps) του David Bowie.
Γιατί το επέλεξα; Δεν θυμάμαι, το ομολογώ. Πάντως δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό τα τελευταία 35 χρόνια.
Από εκείνο το απόγευμα Σαββάτου άρχισε αυτή η αέναη, ατέρμονη, διαρκής και γεμάτη σεβασμό επαφή μου με τη μουσική του.
Αγόραζα μανιωδώς ό,τι κυκλοφορούσε τότε στην Αθήνα, βρήκα άγνωστα σε μένα παλιά άλμπουμ της προ Space Oddity εποχής στο πρώτο μου ταξίδι στο Μόναχο, παρακολουθούσα τις ταινίες στις οποίες έπαιζε, άφωνη συχνά από το μεγαλείο αυτού του ιδιόμορφου, πρωτοποριακού, ρηξικέλευθου και συχνά παρεξηγημένου καλλιτέχνη.
Είχα την τύχη να τον δω ζωντανά στη σκηνή.
Είχα την τύχη να ταξιδέψω με τη μουσική του σε σοκάκια προκλητικά, σοκάκια σκοτεινά, μοναχικά, αστρικά, πασπαλισμένα με κάμποσο glam και μεγάλη δόση ενδοσκόπησης.
Λίγες ώρες πριν πεθάνει, μεσάνυχτα Κυριακής ώρα Ελλάδος, άκουγα μανιωδώς τα τραγούδια και διάβαζα για αυτόν στο διαδίκτυο.
Είχα την τύχη να τον αποχαιρετήσω, βυθισμένη μέσα στην άγνοιά μου....
Στο καλό, ήρωα, δούκα, αστράνθωπε.
Στο καλό, David.
Όλοι εμείς, οι κοινοί θνητοί που άγγιξες και ταξίδεψες με τη μουσική σου, σε ευχαριστούμε.