Στο δρόμο...

"Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριώνται ή δεν λένε κοινότυπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά..." λέει ο Σαλ Πάρανταϊζ, ο αφηγητής του "On the road" του Jack Kerouac. Αυτή ακριβώς η στάση ζωής, η απόλυτη προσήλωση στο τώρα, στο θέλω αλλά και στο μπορώ, μπορώ γιατί θέλω και δεν αφήνω τίποτα να με παρεκκλίνει από την προσήλωσή μου αυτή, φαντάζει στα μάτια μου μονόδρομος. Οι μικρότητες, τα δήθεν, η υποκρισία, τα προκαλυμμένα λόγια, το "λέω άλλο, μα κάτι διαφορετικό εννοώ" έχουν εξοστρακιστεί μακριά από μένα στο απόλυτο διηνεκές. Δεν έχουν θέση στη δικιά μου σύντομη ζωή, σε αυτό το φευγαλέο πέρασμα, στην εφήμερη παρουσία μου. Όσοι λοιπόν τρελαίνονται να σωθούν και καίγονται από τον πόθο της ζωής, ας είναι συνοδοιπόροι μου στο ταξίδι αυτό. Άντε και αυτοί που χασμουριώνται από έλλειψη οξυγόνου ή από πραγματική σωματική κούραση. Οι άλλοι που βαριούνται, οι αγνώμονες, οι συναισθηματικά νάνοι, οι δήθεν που αναλώνονται στα περιττά, ας πάνε στο καλό...