Ο αφρός των ημερών ή κάνοντας μια σύντομη ανασκόπηση της ζωής μου...

Αυτές τις ημέρες άρχισα πάλι να ξανα-διαβάζω το βιβλίο του Μπορίς Βιάν " Ο αφρός των ημερών". Το είχα πρωτοδιαβάσει το 1984 και στην πρώτη του σελίδα στέκει με πλαγιαστά γράμματα από τυρκουάζ πένα η αφιέρωση:"Η πιο όμορφη ιστορία αγάπης για την αγάπη μου. Α. 4.10.84"...
Αποφάσισα λοιπόν να αποχαιρετήσω το 2011 με το βιβλίο αυτό στο χέρι και με τη βαθιά συνείδηση ότι όλα αυτά τα μεγάλα λόγια για αγάπη, πίστη, συντροφικότητα είναι συνήθως φληναφήματα και μωρολογίες, στην καλύτερη δε περίπτωση απλώς έπεα πτερόεντα.
Η χρονιά που φεύγει σήμερα ήταν ιδιαίτερα σημαδιακή για μένα. Κατάφερα μετά από ΠΟΛΛΑ χρόνια συμβιβασμών, συναισθηματικής ομηρίας, αποξένωσης από το πραγματικό μου εγώ και υποταγής στο απόλυτο ΕΓΩ του ΑΛΛΟΥ, να αντιδράσω, να φωνάξω, να απαιτήσω, να ελευθερωθώ.
Τι κρατώ λοιπόν από το 2011; Το απόλυτο αίσθημα υπερηφάνειας, αφού κατάφερα να κάνω την ανατροπή. Την ελπίδα να ξαναβρώ ολοκληρωτικά τα στοιχεία εκείνα που με καθόριζαν τόσο έντονα στο μακρινό παρελθόν μου και αφού τα ανακτήσω, να δουλέψω πάνω σε αυτά και να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Τα παιδιά μου, τους φίλους και τους συγγενείς που μου συμπαραστάθηκαν σε αυτή μου την προσπάθεια. Την απογοήτευση για το πόσο μικροί και λίγοι μπορεί να γίνουν οι άνθρωποι. Την υπόσχεση κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη.
Και κλείνω με το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου, γραμμένο από τον Βιαν το 1946: "Εκείνο που έχει σημασία στη ζωή είναι να κρίνει κανείς τα πάντα a priori. Φαίνεται, πραγματικά, ότι οι μάζες έχουν άδικο και τα άτομα έχουν πάντα δίκιο. Ας μη βιαστούμε ωστόσο να εξάγουμε κανόνες συμπεριφοράς από αυτό το αξίωμα: δεν είναι ανάγκη να διατυπώνουμε τους κανόνες για να τους ακολουθούμε. Δυο πράγματα υπάρχουν μόνο: ο έρωτας, κάθε λογής, και η μουσική...."