Σιγηλός; Σιγηλή; Σιγηλό;

Υπάρχει μέτρο και συγκεκριμένη ποσότητα που μπορούμε να γευτούμε τις χαρές της ζωής μας;

Υπάρχει το σημείο εκείνο που πρέπει (πρέπει;;;) να πατήσουμε φρένο;

Υπάρχει σωστό και λάθος;

Υπάρχει λίγο και πολύ;

Είμαστε διψασμένοι. Διψασμένοι από το περπάτημα, από την πολλή κούραση, από την αφόρητη ζέστη, από το τρελό μεθύσι. Πιάνουμε ένα ποτήρι δροσερό νερό και το πίνουμε μονορούφι. Και δε μας φτάνει. Θέλουμε κι άλλο. Πίνουμε κι άλλο. Πίνουμε, πίνουμε, πίνουμε ως τη στιγμή που η δροσιά του θα μας κατακλύσει. Και; Αυτό ήταν; Η ώρα που θα επιστρέψει η δίψα μπορεί να είναι λίγες στιγμές, λίγες ώρες ή και μέρες μακριά. Και τότε θα τρέξουμε να ξανανοίξουμε τη βρύση, να βάλουμε από κάτω το κεφάλι μας ή το ποτήρι μας, για να γευτούμε το λυτρωτικό υγρό.

Μουσική. Ακούμε το αγαπημένο μας τραγούδι τόσες φορές, τόσες ατελείωτες φορές που το βινύλλιο θα φθαρεί. Και το ξανακούμε, το σιγοτραγουδάμε, το ποστάρουμε... Μην δεν είναι, κάθε φορά που το ακούμε, ίδιο το φτερούγισμα που νιώθουμε, το γαργάλημα στις πατούσες μας, ο ρυθμός που διαπερνά τις παλάμες μας;

Μπορούμε άραγε να ζυγίσουμε το παιχνίδι με τα παιδιά μας, τις αγκαλιές, τα γαργαλήματα και τα φιλιά μας; Να αποφασίσουμε ότι εδώ μπαίνει η τελεία. Ότι αρκεί; Ότι χορτάσαμε;

Μήπως τα δυο κορμιά που σμίγουν ταιριαστά και αρμονικά; Πού είναι γραμμένο πόσο αντέχουν, πόσο αποζητούν τον πόθο, πόσο αρμόζει να συναντιούνται και να ενώνονται; Μπορούμε να χορτάσουμε τη μυρωδιά του κορμιού; Την ηδονή της ολοκλήρωσης; Την τρυφερότητα της συντροφικότητας;

Μπορεί κάποιος να ορίσει το λίγο και το πολύ;

Σίγουρα πάντως όχι εγώ...