mockingjay, κουρούνα, βρένθος και άλλα συμπαθή πτηνά (υπαρκτά και μη...)

"Κοίτα το πουλάκι!" μας έλεγαν, όταν ήμαστε πιτσιρίκια και ήθελαν να μας φωτογραφίσουν.

Του κάκου... Έψαχνα από εδώ, κρυφοκοίταζα από εκεί, πουλάκι πουθενά. Τα έβαζα με τον εαυτό μου που δεν μπορούσα να το εντοπίσω, νόμιζα ότι πέταγε μακριά, μόλις το βλέμμα μου το πλησίαζε.

Σαν μεγάλωσα, κατάλαβα ότι τα πουλάκια δεν είχαν καμία πρόθεση να συμπαρασταθούν στο θείο Σπύρο, στον ξάδερφο Νίκο, στον πατέρα ή στη μάνα, σε όποιον τέλος πάντων τύχαινε να κρατά την Agfa στα χέρια του...

Από τότε όμως έτρεφα μια ιδιαίτερη συμπάθεια στα πτηνά, παντός είδους, μεγέθους και κατηγορίας.

Μου αρέσουν τα ενδημικά, τα αποδημητικά, τα φανταστικά, τα διαβατικά, τα υδρόβια, τα ωδικά, τα πλουμιστά, τα γκριζόχρωμα, τα αρπακτικά, τα μυθολογικά, τα οικόσιτα, του Αμαζόνιου, τα λογοτεχνικά, τα σπουργιτάκια, τα φλαμίγκο και οι κουκουβάγιες...

Στο γυμνάσιο διάβασα τον "Γλάρο Ιωνάθαν" και αυτή η συμπάθεια άρχισε να γίνεται αγάπη. Ακόμα και τα "Πουλιά" του Χίτσκοκ, που είδα μόλις λίγα χρόνια μετά, δεν ήταν ικανά να μου τη μεταστρέψουν.

Είναι το περήφανο πέταγμα,

η ανεξαρτησία,

η οξυτάτη όραση,

η απίστευτη ακοή;

Ο τρόπος που στρέφουν το κεφάλι;

Το μυτερό ράμφος;

Το αστείο περπάτημα;

Τα έντονα χρώματα;


Ή μήπως κάθε πτηνό μου θυμίζει εκείνες τις οικογενειακές εκδρομές του '70 στο Τατόι που κάποιος ενήλικας με την Agfa στην καφέ δερμάτινη θήκη φώναζε με πειστική φωνή: "κοίτα το πουλάκι!";