The day is gone, and all its sweets are gone!

The day is gone, and all its sweets are gone!

   Sweet voice, sweet lips, soft hand, and softer breast,

Warm breath, light whisper, tender semi-tone,

   Bright eyes, accomplish’d shape, and lang’rous waist!

Faded the flower and all its budded charms,

   Faded the sight of beauty from my eyes,

Faded the shape of beauty from my arms,

   Faded the voice, warmth, whiteness, paradise –

Vanish’d unseasonably at shut of eve,

   When the dusk holiday – or holinight

Of fragrant-curtain’d love begins to weave

   The woof of darkness thick, for hid delight,

But, as I’ve read love’s missal through to-day,

He’ll let me sleep, seeing I fast and pray

 Ξαναδιάβασα σήμερα το ποίημα τούτο του John Keats, του μεγάλου ρομαντικού Άγγλου ποιητή, που δεν πρόλαβε να γιορτάσει τα 26α γενέθλιά του. Πέθανε από φυματίωση ένα μήνα πριν ξεκινήσει η ελληνική επανάσταση...
Και γράφει - τόσο μα τόσο νέος αλήθεια, ένα παιδί -
για εκείνο το σαράκι που νιώθουμε, όταν μένουμε μόνοι, μακριά από την αγκαλιά του,
με τη μορφή του, το άρωμά του και τη ζεστασιά του να αργοσβήνει,
γεμάτοι όμως από την αγάπη του,
γεμάτοι από την ομορφιά του έρωτά μας,
να βουτάμε στην πλησμονή των συναισθημάτων που μας κατακλύζουν,
να αποκοιμιόμαστε γλυκά,
χορτάτοι και πεινασμένοι ταυτόχρονα,
προσμένοντας την αυγή που θα μας ξαναφέρει κοντά.

Ξαναδιάβασα λοιπόν σήμερα τούτο το ποίημα και για ακόμη μια φορά απόρησα με τη διαπίστωση ότι οι άνθρωποι από την εποχή της Σαπφούς έως την εποχή του Shakespeare, την εποχή του Keats, της Dickinson, του Καβάφη, του T.S. Eliot, της Πολυδούρη, της Δημουλά νιώθουν αντίστοιχα συναισθήματα,
βιώνουν παρόμοιους φόβους και απόγνωση,
απογειώνονται με ίδιους μεγάλους έρωτες.

Ας δούμε λοιπόν στην πραγματική τους διάσταση τις βασικές ανάγκες μας.
Και η συντροφικότητα,
ο ψυχικός δεσμός
και ο έρωτας ο ανιδιοτελής και υψηλός
ήταν, είναι και θα παραμείνουν βασικές ανάγκες,
αν πραγματικά είμαστε άνθρωποι.
Για όσο είμαστε άνθρωποι...