Συγνώμη

Συγνώμη στο υποτιθέμενο μπλογκ μου που το έχω εγκαταλείψει τόσους μήνες (ή μήπως χρόνια)...
Συγνώμη στο μυθιστόρημα που προσπαθώ να ολοκληρώσω εδώ και μια τριετία και να αποκτήσω και εγώ τον τίτλο της πρωτοεμφανιζόμενης συγγραφέως...
Συγνώμη στις φίλες μου που δεν τις βλέπω τόσο συχνά όσο θα ήθελα...
Συγνώμη σε όσους έχω πληγώσει ηθελημένα ή άθελα...
Συγνώμη στον εαυτό μου που δεν εκπλήρωσα όλα αυτά τα νεανικά όνειρά μου...

Απορώ και ντρέπομαι για άλλη μια φορά

Απορώ και ντρέπομαι για την ωμή χρήση βίας από όποιον και προς όποιον αν ασκείται.
Απορώ και ντρέπομαι που έπρεπε να μπούμε σε ξένους ειδησεογραφικούς ιστοτόπους για να ενημερωθούμε για το τι γίνεται.
Απορώ και ντρέπομαι για τη γενίκευση των 740 ευρώ που πλησιάζει.
Απορώ και ντρέπομαι για το πώς φτάσαμε σε αυτό το απόλυτο χάλι.
Απορώ και ντρέπομαι με τη στάση των δανειστών της χώρας μας που και κερδοσκοπούν εις βάρος μας και μας το παίζουν μπαμπούλες.
Απορώ και ντρέπομαι γιατί τίποτα δεν αλλάζει τελικά: η χυδαιότητα, η αρπαχτή, ο καιροσκοπισμός, η λαμογιά, το μέσο, ο κουμπάρος, το ψέμα.....
Απορώ και ντρέπομαι.... που είμαι ελληνίδα...

Απορώ και ντρέπομαι

Απορώ και ντρέπομαι, αναρωτιέμαι τι άλλο μας περιμένει ακόμα, και πάλι απορώ και δε σταματώ να ντρέπομαι.
Είναι αυτοί συμπολίτες μου; Αυτοί που δολοφονούν αθώους μέσα στη δουλειά τους;
Είναι αυτοί συμπολίτες μου; Αυτοί που ζητωκραυγάζουν όταν καίνε τους άλλους ζωντανούς;
Είναι αυτοί συμπολίτες μου; Αυτοί που καταστρέφουν μια δίκαιη ειρηνική διαδήλωση και αποπροσανατολίζουν από την ουσία;
Είναι αυτοί συμπολίτες μου, αυτοί που βάζουν το μαντήλι και την κουκούλα και σκορπούν το χάος, το φόβο, την καταστροφή, το θάνατο, χούλιγκαν χείριστοι, χειραγωγούμενοι και κατευθυνόμενοι. Όχι, δεν είστε αναρχικοί, οι αναρχικοί καταδικάζουν τη βία, όχι, ο Μπακούνιν δεν τα είπε έτσι..

Ή μήπως είναι οι άλλοι συμπολίτες μου; Αυτοί που λένε ξύλινα λόγια, καταδικάζουν στην αρχή και στη συνέχεια αρχίζουν πάλι να εξαπολύουν τις γνωστές, χιλιοειπωμένες κατηγορίες τους;
Είναι αυτοί οι πολιτικοί ταγοί που θα σώσουν τη χώρα; Αυτοί που πρώτοι έδωσαν το παράδειγμα της υποκρισίας, της λούφας, της ψευτιάς, του φαίνεσθαι αδιαφορώντας για το είναι.
Αυτοί που έκαναν ένα υδροκέφαλο κράτος, ένα υδροκέφαλο δημόσιο τομέα, ένα υδροκέφαλο τέρας που τελικά ετοιμάζεται να μας καταβροχθίσει.
Αυτοί που διόριζαν, έταζαν, νόμιζαν και νομίζουν ότι είναι κάτι ιδιαίτερο.

Ντρέπομαι που ψηφίζω από τα 18 τέτοιους υποκριτές...
Ντρέπομαι που σας ανέχομαι...
Ντρέπομαι που επιτρέπω στην πόλη μου κάθε λίγο να γίνεται πεδίο μάχης...
Ντρέπομαι που σας επιτρέπουμε να μας αποπροσανατολίζετε....
Ντρέπομαι που με κάνατε να σκέφτομαι να εγκαταλείψω τη χώρα μου...
Ντρέπομαι να λέω ότι είμαι Ελληνίδα....
Ντρέπομαι που φοβάμαι...
Ντρέπομαι για μένα και για τα παιδιά που μεγαλώνω σε αυτή τη μαυρίλα...


"Θα φτύσω στους τάφους σας" έγραφε ο αγαπημένος μου Μπορίς Βιαν. Εγώ ούτε αυτό δε θα κάνω, δε σας αξίζει ούτε το σάλιο μου...

Απλώς θα συνεχίσω να ντρέπομαι...
θα συνεχίσω να απορώ...
χωρίς ελπίδα
χωρίς ελπίδα
μόνο ντροπή
ντροπή και απορία

ΤΡΥΠΕΣ...

http://www.youtube.com/watch?v=Trzb1eQEQI8
Κορυφαίος στο στίχο ο Αγγελάκας, εμφανίζεται με τους ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ στο Fuzz Παρασκευή και Σάββατο.
http://www.youtube.com/watch?v=s66hSI2y1hc

γιατί ακούω την αγάπη, μα δεν ακούω τις σκέψεις μου!

Should I much weep and cry o'er thee tonight?

Should I much weep and cry o'er thee tonight? This blessed lonely night of mortal pain for having seen thine eyes by moonlight twinkle bright and heard our vows that love won't die in vain, along with whispers of instinctive lust as you did lean to offer truth to me; for having felt so strong loves eerie gust into a maenad's crazed dance did I lead thee. Why should I then not woe, my only lover? But I watched you thyself just give away, disperse the buds it took us so long to gather and attar from your heart I'll smell no other day. For still 'tis night - at last can I now clearly see that your sweet love was meant not for me - but thee! 5.5.1987, dedicated from A.K. to A.K.

Ο πανικός της υπερβολής

Ελπίζω να συμφωνήσετε με το ακόλουθο άρθρο σχετικά με την υστερία της νέας γρίπης ....
Ο πανικός της υπερβολής

Όταν άρχισε η κινδυνολογία για τη νέα πανδημία μεσούντος του θέρους, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος του παραλογισμού το οποίο θα βίωναν οι περισσότερες σχολικές μονάδες αυτόν τον Νοέμβρη. Επειδή όμως ζούμε στη χώρα της υπερβολής, το πιο ευφάνταστατο σενάριο έγινε τελικά πραγματικότητα.

Η νέα γρίπη πρωτοχτύπησε τους φοιτητές που έκαναν τις διακοπές τους στη Μύκονο, την Πάρο ή τη Σαντορίνη. Το Υπουργείο Υγείας προέβη προληπτικά σε πολύ αυστηρά μέτρα στις σχολικές μονάδες σύμφωνα με τα οποία θα έπρεπε οι διευθυντές να περνούν όλο το πρωινό τους στα τμήματα μετρώντας απόντες, στη συνέχεια θα έπρεπε να επικοινωνούν με τις οικογένειες των απόντων, να καταγράφουν θερμοκρασίες και γριπώδη συμπτώματα, να ενημερώνουν εγκαίρως με ποσοστά, νέα και παλιά περιστατικά την οικεία Σχολική Διεύθυνση, να προϊστανται των σχολικών επιτροπών γρίπης, να εξετάζουν και απομακρύνουν τα παιδιά που παρουσιάζουν ύποπτα συμπτώματα, να φροντίζουν ώστε οι κουπαστές και τα πόμολα να καθαρίζονται πριν και μετά από κάθε διάλειμμα με αντισηπτικό και να είναι σίγουροι ότι τα παιδιά πλένουν συχνά τα χέρια τους, αποφεύγουν τα φιλιά, δε μοιράζονται το μολύβι με το διπλανό τους, δεν ακουμπούν το πρόσωπό τους και βήχουν με τον αρμόζοντα τρόπο. Θεωρούμε ότι οι περισσότεροι συνάδελφοι Διευθυντές Σχολικών μονάδων σπατάλησαν το χρόνο τους για τα παραπάνω αμελώντας άλλες λειτουργικά ζωτικές ευθύνες, χωρίς όμως να υπάρχει πάντα και η αντίστοιχη αντίδραση από τις αρμόδιες υπηρεσίες των νομαρχιών, όταν ο αριθμός των ύποπτων απόντων αυξανόταν.

Έπρεπε να μεγαλώσει τόσο ο αριθμός των άρρωστων παιδιών (μικρότερος όμως από τους απόντες με την κοινή γρίπη κάθε Φεβρουάριο), ώστε το Υπουργείο Υγείας να επανέλθει με νέα εγκύκλιο και συγκεκριμένο αλγόριθμο που ορίζει πότε κλείνει ένα τμήμα, ένα σχολείο, ένα συγκρότημα. Και με αυτή τη νέα εγκύκλιο αρχίζει το θέατρο του παραλόγου.... Κλείνει ένα τμήμα, κι αν κλείσει το ένα τρίτο των τμημάτων, κλείνει το σχολείο, αδιαφορώντας εάν ένα τμήμα έχει ήδη κλείσει και έχει ξαναρχίσει τα μαθήματα ή δεν έχει προλάβει καν να γυρίσει στο σχολείο. Και αν για κακή τύχη κλείσει στο μεταξύ και όλο το σχολικό συγκρότημα, δεν είνα απίθανο παιδιά να απουσιάσουν έως και τρεις εβδομάδες από τις σχολικές τάξεις λόγω ενός αλγόριθμου....

Αδιαφορεί το Υπουργείο Υγείας για την ουσία του μέτρου και μένει στον τύπο. Δε θα κολλήσουν τα παιδιά στο πάρτι που θα πάνε το Σαββατόβραδο, στον κινηματογράφο, στο μπαράκι, στο μετρό, στο λεωφορείο, στο σπίτι του κολλητού, στο φροντιστήριο, στο γήπεδο, στο ίδιο τους το σπίτι από το αδερφάκι που φοιτά σε άλλο σχολείο ή από το γονιό τους;
Αν μπορούσαμε να κλειδώσουμε τα παιδιά μέσα στο δωμάτιό τους, να τα αφήνουμε να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο μόνο μέσω διαδικτύου, κινητών και msn, ίσως και να καταφέρναμε να περιορίσουμε αισθητά τη διασπορά της νέας γρίπης.
Όσο όμως τα παιδιά μας κυκλοφορούν ευτυχώς ελεύθερα, θα έπρεπε να έχουμε και τα σχολεία ανοιχτά. Ναι, να επισημαίνουμε τα μέτρα πρόληψης, αλλά να έχουμε τα παιδιά μέσα στο σχολείο. Δεν είναι μόνο το θέμα της ύλης, των εξετάσεων, των Πανελλαδικών. Είναι το λάθος πρότυπο που προβάλλουμε στους νέους ανθρώπους, είναι τα προβλήματα που δημιουργούμε στις οικογένειες, είναι η λογική της προσωρινής συγκάλυψης και όχι της ουσιαστικής αντιμετώπισης.

Ας αφήσει λοιπόν το Υπουργείο Υγείας τα παιδιά να πάνε στο σχολειό τους, τους γονείς να πάνε στη δουλειά τους, τους υπαλλήλους των Νομαρχιών να ασχοληθούν με ουσιαστικά ζητήματα, τους υπαλλήλους του ΥΠΕΠΘ να τρέξουν για πραγματικά φλέγοντα θέματα, τους διευθυντές των σχολικών μονάδων να διοικήσουν τα σχολεία τους. Ας σταματήσει επιτέλους ο πανικός της υπερβολής.

Αγγελική Κανελλακοπούλου – Βασίλης Τόλιας
Διευθυντές Γυμνασίου / Λυκείου της Γερμανικής Σχολής Αθηνών

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_04/12/2009_381888

Μπορίς Βιαν, Γιατί να ζω

Γιατί να ζω, γιατί να ζω για το πόδι το χλωμό κάποιας ξανθιάς στον τοίχο ακουμπισμένο κάτω από πλούσιο ήλιο. Για το πανί το στρογγυλό ενός καϊκιού στενόμακρου, για της κουρτίνας τη σκιά, τον κρύο μου καφέ, για ν’ ακουμπάω την άμμο, για να κοιτάω το βυθό που τόσο είναι γαλάζιος που κατεβαίνει έτσι βαθιά μαζί με τα ψαράκια. Τα ήρεμα ψαράκια βοσκάνε κάτω εκεί ή φτερουγίζουν πάνω από φύκια μαλλιά σαν πουλιά βραδυκίνητα, σα γαλάζια πουλιά. Γιατί τάχα να ζω; Μα γιατί είν’ ωραίο.