Βράδυ 25ης Μαρτίου, ημέρας εθνικής παλιγγενεσίας μα και μεγίστης θρησκευτικής εορτής μια και είναι η ημέρα του Ευαγγελισμού, του ευ-αγγελισμού, όταν ο (αρχ)άγγελος Γαβριήλ ανακοίνωσε στη Μαριάμ τα χαρμόσυνα νέα λέγοντας μεταξύ άλλων το γνωστό "Μη φοβού, Μαριάμ εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ".
Ταυτόχρονα η 25η Μαρτίου είναι η ημέρα της ονομαστικής εορτής μου, αφού αν και Αγγελική (όνομα που μου δόθηκε πρωτίστως προς τιμήν της εκ πατρός γιαγιάς μου αλλά και προς τιμήν κάποιου αγγέλου, θες του Γαβριήλ, του Μιχαήλ, του Ραφαήλ... ) δεν εορτάζω την 8η Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η σύναξη των αγγέλων υπό τον αρχάγγελο Μιχαήλ ως αντίσταση κατά της αποστασίας του Εωσφόρου, αλλά την ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η χαρμόσυνη είδηση προς την Μαριάμ - γνωστή σε εμάς ως Παναγία.
Σύμφωνα με την Εκκλησία της Ελλάδος "Οι άγγελοι ως προς την προαίρεση είναι ελεύθεροι και τρεπτοί, έχοντας δυνατότητα να προκόπτουν στο αγαθό, αλλά και να τρέπονται στο κακό". Έτσι λοιπόν τούτη τη νύχτα, κατάκοπη από την κούραση αλλά και βυθισμένη στη γλύκα που σου δίνει η αγάπη των πολύ δικών σου, αφού μάζεψα τα πιάτα, τα ποτήρια, τα τσιγάρα, αφού σκούπισα και σφουγγάρισα, κάθισα να γράψω λίγες λέξεις, ορμώμενη από τον προαναφερθέντα ορισμό. Είμαι ελεύθερη; Τελικά πρόκοψα στο αγαθό ή έχω τραπεί στο κακό; Ή μήπως δεν έχει ακόμη τίποτα κριθεί; Και μέσα στις πνευματικές αυτές ανησυχίες ξεπήδησαν στο μυαλό μου στιγμές άλλες. Στιγμές που ένιωσα να απογειώνομαι, να εξυμνώ τη ζωή, να βιώνω το καλό, να πετώ όπως οι άγγελοι στην ταινία "Φτερά του έρωτα" (Himmel über Berln/Wim Wenders) και στιγμές άλλες που η μικρότητα των ανθρώπων με πλήγωσε, η υποκρισία που βίωσα με ταρακούνησε, το ψέμα χαστούκι στην αξιοπρέπειά μου, αλλά και στιγμές που εγώ πλήγωσα άθελα ελπίζω κι όχι ηθελημένα ανθρώπους που δεν το άξιζαν, σκληρή και άτεγκτη, ανίκανη να συγχωρήσω.
Θυμάμαι και εκείνες τις άλλες στιγμές που γέλαγα μέχρι το πρωί, που ξενυχτούσα με την ενέργεια να αναβλύζει από όλο το είναι μου, το τρυφερό χάδι, τη μεγάλη αγκαλιά, την αληθινή αγάπη. Και τα βάζω με τον εαυτό μου. Που φάνηκα κατώτερη των περιστάσεων. Λίγη. Ένας άγγελος με τροπή στην αυτοκαταστροφή.
Κι όσο γράφω τούτες τις γραμμές, στο ραδιόφωνο παίζει το ξεχασμένο τραγούδι που μιλά κι αυτό με τον τρόπο του για την άρνηση. Την άρνηση της αγάπης. Τη σιωπή. Το χαμένο παράδεισο....
"Εσύ μου 'πες πως μ’ αγαπάς
μα πριν ξημερώσει μ’ αρνήθηκες
και εγώ που σε πίστεψα πώς
θα ζήσω ξανά μοναχός
Τώρα σιωπή
τώρα φεύγεις και αφήνεις ρυτίδες
χτύπα και συ
η καρδιά μου ν’ αντέξει μπορεί"
Μη φοβού, Αγγελική.
Άλλωστε "perhaps everything happens for a reason".
Μη φοβού....
2002GR - Esy moy eipes pos m' agapas
