momenta της ύστερης εφηβείας μας

Let us go then, you and I,
When the evening is spread out against the sky
Like a patient etherized upon a table;
Let us go, through certain half-deserted streets,
The muttering retreats
Of restless nights in one-night cheap hotels
And sawdust restaurants with oyster-shells:
Streets that follow like a tedious argument
Of insidious intent
To lead you to an overwhelming question….
Oh, do not ask, “What is it?”
Let us go and make our visit.
[...]

(T.S.Eliot, The Love Song of J. Alfred Prufrock)

Το ποίημα αυτό με συνόδεψε σύντροφος πιστός στα χρόνια της ύστερης εφηβείας μου. Δεν προσπάθησα ποτέ να το κατανοήσω απόλυτα. Απολάμβανα τον ήχο, τη μυρωδιά και το φως που εξέπεμπαν οι λέξεις. Δεν μελαγχόλησα ποτέ, μα αναρωτήθηκα πολλές φορές "τολμώ;", αν και γνώριζα ότι πάντα θα είμαστε αδύναμοι, θνητοί ακόμα και μπρος στη θεϊκή ορμή του έρωτα.

Ανήκω σε μια γενιά που, ακολουθώντας τους δικούς της "ποιοτικούς" κανόνες, αρνήθηκε να γευτεί τον έρωτα σε φτηνά ξενοδοχεία της μιας νύχτας. Ενίοτε όμως παρέμενε εγκλωβισμένη στις προκαταλήψεις των μεγάλων και τότε κατάφερνε να γευτεί ψήγματα έρωτα μόνο κι απέμενε ενδεής.

Κάμποσοι από μας κυνηγούσαμε το συναίσθημα που πήγαζε ατόφιο, χωρίς ατέλειωτες λεκτικές διατυπώσεις ή άπειρη και μικρή σκοπιμότητα.

Ζούσαμε τα καλοκαίρια εκείνες τις υπέροχες στιγμές σε χωριά που το σούρουπο οι μεσόκοπες γυναίκες ξαπόσταιναν στα σκαλάκια της γειτονιάς πίνοντας καφεδάκι και πρόσφεραν απλόχερα τη δικιά τους προσωπική σοφία.

Κάναμε συζητήσεις για τον άνθρωπο και το θεό που κουβαλάει μέσα του, το θεό που λατρεύτηκε νύχτες με πανσέληνο στα δάση ή ολόκληρες μέρες μέσα στα σπαρτά, τα ιερά τεμένη, τις κάθε λογής εκκλησιές.

Ψάχναμε το γιατί και όταν νιώθαμε ότι το ακουμπούσαμε, το αναλύαμε με τις ώρες πάνω από ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, ξάγρυπνοι, κουρασμένοι και όμως τόσο ζωντανοί.

Αποκοιμιόμαστε πλάι στο κύμα, κουκουλωμένοι σε έναν υπνόσακο και δίναμε ονόματα στα αστέρια και σάρκα στους ήχους.

Σταθήκαμε δειλοί και ταυτόχρονα τολμηροί. Έτοιμοι να δεχτούμε να ραγίσουμε, για να προχωρήσουμε, να νιώσουμε, να ζήσουμε.

Do I dare
Disturb the universe?
In a minute there is time
For decisions and revisions which a minute will reverse.

Γιατί όλη η ζωή μας είναι στιγμές. [κείμενο γραμμένο καλοκαίρι 1984,  το βρήκα ανάμεσα στα φυλαγμένα ερωτικά γράμματα, ραβασάκια, σημειωματάκια, όλα δεμένα με μια ροζ κορδελίτσα...]