ἄσπετος γαλήνη

 Ζεις μηχανικά.... ξεχνάς, παραμιλάς, φοβάσαι, σηκώνεσαι, προχωράς, κοιτάς πίσω και αναρωτιέσαι, καθημερινά συνομιλείς με τις τύψεις και τις αγωνίες σου, ξανασηκώνεσαι, προσπαθείς, κουράζεσαι, παραιτείσαι... 

Ώσπου έτσι, ξαφνικά,  όλα ανατρέπονται με έναν απόλυτα φυσιολογικό τρόπο. Χωρίς καμιά προσπάθεια, χωρίς αγωνία, κάθεσαι στο τιμόνι της ζωής σου και αφήνεις να σε οδηγήσει σε δρόμους ανεξερεύνητους, σε ταξίδια μακρινά, σε στιγμές μοναδικές.

Και τότε σε κατακλύζει μια "άσπετος γαλήνη", γαλήνη ανείπωτη, απερίγραπτα μεγάλη.

Και δεν επιτρέπεις  στις αγωνίες  να σε ξαναπλησιάσουν, γιατί ξέρεις ότι δεν πορεύεσαι πια μόνος.

Και δεν παραιτείσαι, γιατί νιώθεις ότι η ζωή χαμογελά επιτέλους και σε σένα.

Και αφήνεις τις τύψεις πίσω σου, κλεισμένες στο ερμάρι που τους αξίζει, στο ερμάρι του παρελθόντος.

Και δεν παραμιλάς. 

Και δεν φοβάσαι.

Παρά προχωρείς γεμάτος με τούτη την ανείπωτη, πρωτόγνωρη, λησμονημένη γαλήνη.

Βυθίζεις τα πέλματά σου στην άμμο.

Και νιώθεις το κύμα να σε χαϊδεύει.

Γελάς δυνατά.

Γελάς ειλικρινά.

Αγαπάς.

Είσαι ζωντανός.