Λες;

Είναι εκείνη η ώρα που κάνεις τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε.
Που βάζεις στόχους (;) για την χρονιά που έρχεται,
στόχους που η ζωή σε έχει μάθει ότι συνήθως δεν πραγματοποιούνται ποτέ.

Μια ζεστή κούπα τσάι μήλο με κανέλλα,
το τζάκι αναμμένο,
αγαπημένη μουσική να παίζει,
φώτα χαμηλά,
διάθεση ψηλά,
μια αχνάδα ελπίδας ξεπηδάει από τις καυτές στάχτες, ξεχασμένη από δεκαετίες ανέμελες,
μια ελπίδα ότι μπορεί και να καταφέρεις να την αδράξεις  τη μέρα,
να την ρουφήξεις επιτέλους αυτή την πουτάνα τη ζωή που για χρόνια σε κορόιδευε κατάμουτρα,
να ξαναβρείς τη χαμένη αθωότητα,
να ανακαλύψεις νέες αχαρτογράφητες ατραπούς,
μονοπάτια επιτέλους συντροφικά.
Κανένας στόχος λοιπόν για αυτή τη νέα χρονιά που ανατέλλει σε λίγες ώρες.
Μόνο μια ελπίδα.