... και εκεί που περπατάς αμέριμνος, για να προλάβεις τον επόμενο συρμό για Σύνταγμα, πέφτεις σε μάζες συγκεντρωμένες, μάζες που δεν έχουν κοινά διακριτικά. Ξεχωρίζουν μια δυο ελληνικές σημαίες, κάποιοι έχουν μαλλιά μακριά και πολλά σκουλαρίκια, άλλοι μοιάζουν να έχουν χάσει το δρόμο για το κατηχητικό της Κυριακής και κάποιοι θυμίζουν τους κλασικούς οπαδούς της Χ.Α.
Το στομάχι μου σφίγγεται, γιατί όλοι έχουν ένα βλέμμα παράξενο: άλλοι έχουν βλέμμα θολωμένο, άλλοι το βλέμμα του τρελλού, άλλοι το βλέμμα της μαστούρας, άλλοι το βλέμμα του θρησκόληπτου.
Επιλέγουμε να συνεχίσουμε πεζή και από τα πεταμένα λάφυρα κατά μήκος της Β.Σοφίας, επιβεβαιώνεται η υποψία μας.
Στις στάσεις βλέπουμε συρρικνωμένους Πακιστανούς, με τα χέρια στις τσέπες και το δικό τους βλέμμα χαμηλωμένο.
Δεν μπορώ να δω τα μάτια τους.
Δεν ξέρω αν κρύβουν φόβο, μίσος ή απλώς απορία...
Είναι κλειδωμένοι στον εαυτό τους, προφανώς αναρωτιούνται πώς είναι δυνατό στη γη που εκφωνήθηκε ο "Επιτάφιος", αυτοί να ζουν καθημερινά τον δικό τους μικρό θάνατο.
Την ημέρα που συνέβησαν τα παραπάνω, έτυχε να διαβάσω το εξής κειμενάκι στο skai.gr με ημερομηνία 28/1/2012 και ώρα 22.01΄:
"Ένταση στο μετρό του Συντάγματος, με τραυματισμούς πολιτών από μέλη της Χρυσής Αυγής, που νωρίτερα πραγματοποίησαν συγκέντρωση στο ύψος της Ρηγίλλης, για την επέτειο των Ιμίων.
Σύμφωνα με καταγγελίες πολιτών στο ΣΚΑΪ, ορισμένα μέλη της Χρυσής Αυγής, φωνάζοντας συνθήματα, πέταξαν επιβάτες – μετανάστες και μη – έξω από τους συρμούς του μετρό, ενώ ξυλοκόπησαν κάποιους απ΄αυτούς.
Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει παρέμβαση της αστυνομίας, η οποία δηλώνει ότι δεν έχει ενημερωθεί για το συμβάν."
Δεν ξέρω πού να εστιάσω. Στο λόγο της συγκέντρωσης; Την επέτειο των Ιμίων; Στη βίαιη συμπεριφορά; Στην αστυνομία που όχι μόνο δεν παρενέβη, αλλά δήθεν δεν το γνώριζε κιόλας;
Πενήντα λέξεις το κειμενάκι.
Πενήντα γιατί.
Πενήντα γροθιές στο στομάχι.
